Een belangrijke bron van stress kan voortkomen uit het verdringen van emoties na een confronterend voorval of na een verlies.
Terwijl het doorleven van de primaire emoties juist functioneel is om te kunnen verwerken.
We kunnen emoties meestal wel voelen bij het kijken naar een film, maar wanneer het om de realiteit gaat is de omgang met gevoelens een stuk lastiger.
We beleven ze dan liever niet of maar ten dele. We verbijten of vermannen ons en hopen dat de tijd de wonden heelt.
En dat is net het omgekeerde van wat je zou moeten doen om een voorval te verwerken.
Het is interessant stil te staan bij wat er precies gebeurt op het moment dat we iets heftigs meemaken.
Eerste schrikken we of voelen ons diep geraakt. Het lichaam geeft een krachtige reactie. De ademhaling versnelt, het hart klopt krachtiger, we transpireren enz.
We vinden het gevoel naar, we willen niet dat anderen merken dat we geëmotioneerd zijn of we menen dat het ons hindert in het functioneren.
Dan onderdrukken we, meestal onbewust, deze eerste emotie en gaan nadenken hoe dit kon gebeuren of wat we gaan doen.
Vaak uiten een andere emotie die de eerste verdringt.
Zo worden we bijvoorbeeld kwaad wanneer we erg schrikken of we schamen ons in plaats van verdriet of pijn te voelen.
Raadzaam is de emoties op de juiste wijze toe te laten: door deze te accepteren als een lichamelijk proces en ze vervolgens te laten 'uitklinken'.
Het zorgt ervoor dat je een voorval of een verlies echt gaat verwerken en het niet meer als beladen ervaart.
Dit is veel efficiënter dan er over gaan praten of nadenken.
Dat kun je beter pas doen nadat de emotie verwerkt is.
Je wordt dan niet meer gehinderd door gevoelens van schuld, onrechtvaardigheid of vergelding.
Je zult de situatie helder en rustig kunnen evalueren.
Het geeft opluchting en je integreert het voorval.
Wanneer je emoties weet te verwerken zul je ook dieper kunnen meevoelen met mensen om je heen.