Twee zusjes

Voorzichtig doet Henk de deur open. Er is zacht licht en koele lucht. Marianne ligt in een rieten mand. ‘Dat wilde ze zelf’, zegt Henk. Het past ook goed, denk ik. Het draagt bij aan de eenvoud en de rust die de ruimte ademt.

Rust, dat was waar Marianne naar hunkerde. Haar hoofd was op hol geslagen. Ze was haar eigen gedachten niet meer de baas. En ook haar gevoel niet. In haar hoofd koersten sombere dreigende wolken langs de hemel, die ze niet kon stoppen. Als de zon doorbrak, dan was dat in het intens beleven van iets kleins. Of als ze kon zorgen voor een hulpbehoevende. Dan warmden haar ogen op en begon haar hart te stralen.
Maar ook dan lagen de wolken op de loer.

Naast de mand vult Henk de leegte. Hij vertelt met rustige stem open en eerlijk hoe alles gelopen is en hoe hij het zelf beleeft. Telkens dwalen zijn oog af naar het lichaam in de mand. ‘Marianne was heel gevoelig,’ zegt hij ‘ze werd getekend door een diepe wond en een gevoelig karakter.’ Het is even stil.
Marianne lijkt van de ene kant van haar gezicht te glimlachen nu alles voorbij is. De andere kant ziet er afgetobd uit.

Zacht schijnende maan
Marianne is de oudere zus van Pauline, mijn eerste vrouw. Als Pauline een stralende zon was, was Marianne de zacht schijnende maan. Maar vaak ook een maansverduistering.
Naar die wond van haar jeugd heb ik veel gekeken. Eerst samen met Pauline en later ook als coach. Hoe was het mogelijk dat de ene zus zo positief en de andere zo donker in het leven stond?
Maar dat was juist deel van het probleem.

Een spuwende vulkaan
Beide kinderen groeiden op in een spuwende vulkaan. Een broertje had een hersentumor en mocht maar vier jaar leven. Ook vader kreeg een hersentumor, werd thuis verpleegd en transformeerde door de druk in de hersenen van een lieve man in een mens met hagelbuien.

Moeder kon het roer bij Marianne niet houden en kreeg pas bij Pauline weer controle terug. Tot ook Pauline in de vulkaan verdween.

Ik kijk naar Marianne. Naast haar heeft een kind een knuffel gelegd, een zacht wit schaap dat onbevangen in de wereld kijkt. Goed gekozen, denk ik bij mijzelf. Ze lijkt er tegenaan te leunen. Henk stopt met praten en raakt liefdevol haar handen en voorhoofd aan.

Ik heb het zenkleed van Pauline bij me in een tasje. Daarin is ook een foto van Pauline. Ik neem hem uit het tasje en leg hem bij Marianne. Twee zusjes, nu bij elkaar.

Oude wonden helen
Dat het helen van oude wonden niet gemakkelijk is of in bepaalde gevallen misschien wel niet kan, beleefden we met Marianne.
Toch laat ik graag de richting van het helen en verwerken zien die vaak goede resultaten geeft. Gedachtesporen die diepe voren trekken in de hersenen, kun je beïnvloeden en transformeren. Gevoelens die iemand meenemen en naar beneden trekken, kun je kalmeren. Hoe ernstiger het leed, hoe harder de persoon wil schreeuwen: ‘Ik wil dit niet, ik wil niet dat mij dit gebeurt’.
Maar juist die kreet die zo terecht lijkt, houdt ook het gevoel in stand.