21 sep Wandelen met Bach
Ineens heb ik een Bach-vibe gekregen. Het kwam door onze hond. Die loopt tegenwoordig als een oud mannetje schuifelend langs de ligusters, telkens even aan de onderste bladeren ruikend. Nou ja, ’even’, hij lijkt daarbij de tijd te vergeten en kan niet meer loskomen van dit zo onweerstaanbare geurtje, om vervolgens verder te schuifelen naar de volgende struik.
Terwijl ik juist door wil lopen om bij het uitzicht over het IJ uit te komen’, zodat ik ook geniet van onze wandeling. Ik merkte dat ik ongeduldig werd bij Gizmo en dat wilde ik niet. Dus heb ik mijn noise-cancelling koptelefoon opgedaan, zo’n grote zwarte, wat eigenlijk tegen mijn principes is, want als je met de hond wandelt, dien je er voor de hond te zijn. Maar de tijden hebben ons tripje in slow motion veranderd, en ben ik … Bach gaan luisteren.
Mijn vrouw houdt niet zo van klassieke muziek op de achtergrond. Ze vindt het te droevig. Een concert luisteren, dat is wat anders; dan zit je er echt voor. Zo waren we samen naar het Bachkoor geweest in het Muziekgebouw, wat bloedje mooi was geweest; dat was misschien de eerste aanleiding.
Er was nog een oorzaak: vanaf de bank keken we samen de film ‘La belle verte’. Als je van Franse humor houdt, is het echt een aanrader. Daar suggereerden menselijke bewoners van een andere planeet, die een ideaalversie van aardbewoners belichamen, dat zij al tweemaal iemand van hen naar de aarde gestuurd hadden: de eerste was Jezus en later nog eens Bach.
En toen dacht ik bij mijzelf: ja, het is Franse humor, maar het klopt, Bach heeft iets goddelijks. Zijn tonen komen uit het paradijs.
AI spijkerde mij in een mum van tijd bij over Bach met aardige weetjes. Daarmee reis ik terug in de tijd en treed binnen in zijn muzikale woning met zijn vele muzikale kinderen, waarvan er ook vele gestorven zijn, en hoor daar in zijn huiskamer zijn immer harmonieuze magistrale tijdloze muziek. Terwijl ik met mijn hondje loop. Langs het IJ. Gizmo kijkt mij dankbaar aan en ik glimlach dankbaar terug, want al mijn haast is verdwenen.
De verdiensten van de 7 aanwijzingen van het Tijdsurfen
Wil je ook al je haast laten verdwijnen? Plaats dan de rust voorop.
In het weekend in klooster Samaya van 17 en 18 okt. ontdekken we de zeven aanwijzingen, die je niet alleen de rust zullen teruggeven, maar je ook dichter bij je eigen passies zullen brengen. Dat komt omdat je actief het onbewuste van informatie voorziet. Dat moet je niet zien als ‘nog een extra taak’, maar als onze natuurlijke manier van doen. Het is logisch om datgene wat je wilt gaan doen in de toekomst, eerst goed aan te kijken. Dat schept rust in je hoofd.
Het resultaat is ook dat je steeds vaker ruimte zult geven aan wat je echt belangrijk vindt en daarvoor de gelegenheden ziet voorbijkomen. Bijvoorbeeld, luisteren naar Bach terwijl je met je oude hond wandelt.
Weekend Samaya 17 en 18 oktober
Er zijn nog 4 plaatsen beschikbaar bij deze workshop.
Reactie van een deelnemer
Ik heb veel inzicht en handvatten gekregen om intuïtiever om te gaan met tijd en meer rust te creëren in hoofd en handelen.
Jannerieke Hommega, Manager
Andere opties zijn:
Het boek ‘Ik heb de tijd’
De videotraining ‘Stressvrij werken met Tijdsurfen’
14 lessen van elk 10 minuten