05 mei 5# DE ZEE VAN EMOTIES: LIEFDE
Ik weet nog goed mijn eerste grote deceptie. Ik woon in Parijs en heb een Zwitsers vriendinnetje waar ik heel gek op ben. Zij heeft twee lange vlechten en altijd een zwarte stip tussen haar ogen. We moeten veel lachen en samen zetten wij onze eerste theaterschreden. We lijken geschapen voor elkaar. Op een gegeven moment is er een feest bij haar op de binnenplaats, gegeven door haar buren. Ik leg wat spullen van mij in haar woning en bemerk tot mijn stomme verbazing dat haar bed beslapen is door een ander. Het blijkt een van mijn beste theatervrienden te zijn. Ik voel diepe leegte en verdriet, van een intensiteit die net zo groot is als de gloed in het eerste verhaal. De golven van de liefde kunnen diep verwarmen en mede daarom ook zo’n pijn doen.
Liefde zal op de lijn van de evolutie een bijzonder oude emotie zijn. Nuchter bezien lijkt haar functie verbinding te zijn en daarmee de kans op overleving van het nageslacht te vergroten. Het is bij de mens in het voordeel van het nageslacht als de relatie van de ouders stevig is en lang duurt. Dat is nog niet zo’n eenvoudige opgave, want een blijvende relatie kent vele momenten waar deze op de proef gesteld wordt. Alleen wanneer er sprake is van een goede match en beide partners ervoor willen gaan en bereid zijn ook tegenslag te incasseren en wrijvingen op te lossen, maakt een relatie kans op duurzaamheid. Dan beginnen de heftige vlammen van het begin te kalmeren om plaats te maken voor een zachter vuur: het is bestendiger en meer solide. Het kenmerkt zich door verwantschap en vertrouwen, door gunnen en respect. Ikzelf heb het geluk uit zo’n relatie te zijn voortgekomen. Natuurlijk waren er bij mijn ouders ook kibbelpartijtjes en gedoe en hadden zij een balans gevonden waar beiden een deel van hun wensen inleverden en daarom konden samenleven, maar er was ook diepe verbondenheid die alleen maar groter werd naarmate zij ouder werden.
Toen mijn oude moeder in het ziekenhuis was en tot haar eigen verwondering nog terugkwam uit een zware operatie, was zij plotseling zonder zorgen. Haar hele leven had zij voor anderen gezorgd en telkens weer was zij bekommerd geweest om wat mis kon gaan. Wij kinderen hadden eronder geleden en om gelachen, maar nu om vijf voor twaalf, met de koude wind van de dood om haar heen, liet zij de angst vallen en keek onbevangen naar het decor om zich heen. Mijn vader kwam binnen. Het was de dag voor zijn negentigste verjaardag. Hij schoof voorwaarts met zijn rollator, keek haar liefdevol en zelfs een beetje schalks aan en zei: ‘Dag lieverd, geef mij een kus.’ Zij richtte zich naar ons aan en zei: ‘Ik begrijp niet waarom deze man al zijn hele leven achter mij aanloopt.’ ‘Dat is omdat ik zoveel van je houd’, antwoordde hij. Na haar dood liet hij op haar grafsteen beitelen: ‘Alles is liefde.’ De liefde laat ons samenzijn tot in de dood en eroverheen.
Dit is een fragment uit het boek Goed gevoel, emoties als medicijn. De illustratie is uit het boek, door Aielle Erens.