Gouden glitters

Al in de metro merken we de drukte en de opgewondenheid op. Naast ons staat een vrouw met glitters om haar ogen. Mijn vrouw die ook uitgelaten is spreekt haar aan. Ze raken meteen in gesprek. Even later zie ik de vrouw een glazen potje met goudglitters tevoorschijn halen. Enkele tellen later is ze begonnen mijn vrouw van glitters te voorzien. Eerst naast de ogen en op het voorhoofd en dan op de oogleden. Het is een fijn karweitje. Ze zijn zo geconcentreerd bezig dat ze zich niet laten afleiden door het forse optrekken en afremmen van de metro.

Mensenstromen
Bij de uitgang nemen we afscheid en worden we opgeslokt door traag golvende mensenmassa’s. ‘Wij zijn bij ingang H’ zegt mijn vrouw die voor de kaartjes gezorgd heeft. De mensenstromen splitsen zich en vloeien weer samen met andere stromen om zich vervolgens door openingen te persen. De Arena is hoog en het lijkt of je een heuse heuvel aan trappen beklimt om dan van boven ineens een wijde blik over het hele stadion te kunnen werpen. 
Wij zien al gauw een ideaal plekje, iets verder naar beneden. Daar zijn meerdere rijen stoelen vrijgehouden omdat het zicht onvoldoende is, maar niet als je staat. Zo kunnen we vrij bewegen en dansen.

Openhartig
Robbie Williams komt op in een ruimtepak, klimt naar het hoogste punt en wordt gelanceerd om als een zwevende astronaut weer naar beneden te dwarrelen. Mijn vrouw kan alle liedjes meezingen, ik heb slechts de recensie in de Volkskrant gelezen en die gaf twee sterren aan de show van deze superstar. Gaandeweg het concert begrijp ik ook waarom. Robbie lijkt de kracht niet meer te hebben om twee uur op het podium te staan springen en kunstig heeft hij allerlei trage passages ingebouwd waar hij ons vertelt over zijn leven, zijn kinderen, zijn vrouw (zonder haar ben ik niets) en openhartig over iets wat hij altijd bij zich draagt: zijn angsten.

In de show zijn een aantal onvoorspelbare passages ingebouwd, zoals het leggen van een warm en intiem contact met een onbekende toeschouwer. Robbie vertelt wat zijn vrouw hem aanraadt: ‘Doe net alsof dit wat jij hier doet heel normaal is. Dat al deze toeschouwers dat ook allemaal af en toe doen, maar nu vandaag ben jij het. Denk ook dat het nu is. Morgen kan alles anders zijn. Misschien ben je er dan niet meer. Dus richt je uitsluitend op nu.’

Zijn vriend de angst
Ze is fantastisch, ‘zegt Robbie ‘dit helpt me echt om met mijn angst te kunnen zijn.’
Op de manier waarop Robbie Williams praat over zijn angst kun je merken dat hij er vriendschap mee gesloten heeft. De angst is niet weg, maar hindert hem niet. Hij onderhoudt een goede relatie met hem!
Ik heb lak aan de 2 sterren van de Volkskrant. Ik ben op bezoek bij Robbie thuis. Ik zit bij hem aan tafel en hij vertelt mij eerlijk en intiem over zijn leven. Af en toe speelt hij een liedje voor mij en voor de andere gasten. Dat zijn leuke aanstekelijke liedjes. Wij hebben goede plaatsen daar aan de onderrand van het stadion en dansen voluit bijgestaan door duizenden op en neer dwalende lichtjes.

De hand van Robbie
Als we teruggaan in de metro geloof ik mijn ogen niet. Net voor ons zit de vrouw met de glitters op haar ogen, dezelfde vrouw die mijn partner op de heenweg geschminkt heeft. Zij is nog enthousiaster dan op de heenweg want Robbie heeft die avond in zijn rondtocht door het publiek haar hand aangeraakt! Die koestert zij nu als het kostbaarste wat ooit kon gebeuren.