Save you a seat

I’ll save you a seat next to me
You’re always at the table
Hope you’re proud of what you see
Watchin’ with the angels

Dit zingt Alex Warren in zijn lied Save you a seat. Als hij het zingt met zijn rauw klinkende stem lopen je de rillingen over de rug. Het is alsof hij een scheur wil bewerkstelligen in de onzichtbare wand waarmee hij van zijn overleden ouders gescheiden is.
Alex’ vader overleed aan nierkanker toen hij 9 jaar oud was. Zijn moeder was alcoholverslaafd en stuurde hem het huis uit toen hij 18 was. Enkele jaren later overleed zij ook. Alex is nu 25.

I’ll save you a seat next to me
You’re always at the table

Het klinkt wat cliché, maar tegelijk is het ook zó mooi. Het is fijn en helend om een direct contact met de overledenen te onderhouden. Zelf sta ik dan voor het aparte plekje dat ik in ons huis gemaakt heb met een boeddhabeeld, het mariabeeld van mijn ouders en een dikke kaars. Ik voel de liefde die heel direct en nu nog steeds levend aanwezig is tussen ons, daar hoef ik geen moeite voor te doen.
Ik denk nooit ‘Oh was zij er nog maar…’ of ook niet ‘Ik zou willen dat hij even binnen komt kijken…’ Want dat zijn dromen. Maar de liefde, die is echt.

Keep your room like nothing’s changed
Try to love, but it’s not the same

Een tijdlang heb ik ook spullen exact intact gehouden van mijn eerste vrouw. Telkens was ik mij bewust wanneer ik het zegel verbrak: dit doek heeft zij nog samengevouwen. Nu vouw ik het open. Alsof daar nog iets van haar in aanwezig was. ‘Dit doosje heeft niemand nog aangeraakt na jou.’ Ik open en sluit het zachtjes weer.
Tegelijk weet ik dat het vluchtig is als geur en slechts illusie.

Er was een avond voordat ik weer terugkeerde naar Nederland. Het huis dat in mijn geest een museum was van Pauline, moest leeg. We hadden de opgave om de spullen van Pauline een andere bestemming te geven. Mijn goede vriend Jörn was gekomen om mij te helpen. Na het avondeten begonnen we. Ik nam een paar schoenen op van Pauline die nog niet verplaatst waren, bleef een moment onbeweeglijk en zette ze weer neer. Ik kon het niet. ‘Geeft niet,’ zei Jörn ‘we gaan morgen verder.’ De volgende dag kon ik het wel.
Het hele proces van het een nieuwe bestemming geven van haar spullen heb ik als louterend ervaren. Het duurde drie volle dagen. We brachten spullen naar vrienden en naar de kringloop. Er was ook een kist waarin ik een aantal dingen bewaarde die ik bij mij hield.

I save you a seat
You’re always at the table
maar zonder melodrama. Gewoon zachtjes, op een natuurlijke manier. Omdat het zo aanvoelt.

Save you a seat