Adrenaline

Adrenaline

Adrenaline

‘Zo, aha, dat is niet zo mooi’, hoor ik mijn vrouw aan de telefoon zeggen. ‘Jeetje, en hoe is het nu met je?’ Ik spring overeind en ga naast mijn vrouw staan die inmiddels maar haar linkerhand in de huisapotheek aan het woelen is. ‘Wat is er gebeurd?’ vraag ik in gebarentaal. Mijn vrouw kijkt niet begrijpend naar mijn handen in de lucht. ‘Oké, blijf rustig dan, hè, wij komen je zo snel mogelijk halen. Dan hangt ze op.
Een uur later staat mijn dochter in de keuken met haar hand onder een kletterende waterstraal. Op haar werk heeft ze een gloeiend hete koekenpan met metalen handvat van het vuur gepakt.

Ik ben in de weer met de huisartsenpost want het is weekend. ‘Er zijn 15 wachtenden voor u, het spijt ons dat u wat langer moet wachten dan wij gewend zijn’. 
De stem op het bandje geeft onophoudelijk tips die ertoe moeten leiden dat ik de telefoon ophang. Tegelijk gaat het aantal wachtenden maar nauwelijks naar beneden. Ik probeer mijn ergernis niet te voeden, want ik kan het toch niet beïnvloeden, en leg de telefoon wat verder van mij af.

Eindelijk hoor ik iemand aan de lijn en krijgen we een afspraak. 
Een jonge arts in opleiding laat ons binnen. Ze neemt een slok uit haar waterflesje en strijkt wat haar van haar voorhoofd weg. Mij als vader negeert ze volkomen. Ze tracht haar onzekerheid te verbloemen door extra cool te doen. ‘Heb je al nagedacht over je gevoel?’, vraagt ze achteloos aan mijn dochter? Ik voel de radartjes in mijn hoofd knarsen en tot stilstand komen. Wat bedoelt deze dame? Over welk gevoel heeft ze het? 
Daar komen we meteen achter. Ze haalt een lang wattenstaafje uit de kast en begint daarmee over de hand van mijn dochter te tasten. Aan het gezicht van mijn dochter kan ik zien dat ze niet hoeft na te denken over haar gevoel. De deur zwaait open en een ervaren arts met kringen onder zijn donkere ogen komt binnen. Hij zegt ons vriendelijk goeiedag, kijkt ons aan en lijkt alle tijd te hebben. Dan ontstaat er rust in het kleine kamertje.
Het blijkt allemaal nog mee te vallen. Geen open huid, geen grote blaren. Een vet verband en een hoop geduld zal voldoende zijn.

Op de terugweg in de auto kijk ik naar mijn dochter die naar buiten kijkt. Goed zo denk ik bij mijzelf. Ze heeft pijn en vindt het naar voor haar collega’s, maar ik merk dat ze het aanvaard heeft en tot rust komt. We hebben het over de eerste dokter die haar verbrande hand wilde schudden en de eerste lach komt alweer terug. 
Thuis gekomen is ze vooral moe en ploft op de bank en wil even niks meer.

Mijn beroepsdeformatie heeft ondertussen ieders reactie op het gebeuren geregistreerd.
Wat doet schrik, wat doet pijn met je? Op het moment van het gebeuren kan het je paradoxaal extra kalm maken. Dat is het gevolg van de adrenaline, die je op scherp zet. Je doet precies wat je moet doen en weet zelfs de anderen te kalmeren.

In volgorde van tijd kun je het volgende waarnemen: 
1. Primaire emoties: schrik en pijn gepaard met adrenaline nodig om adequaat te kunnen reageren.
2. Opgevolgd door secundaire emoties die ons verzet tegen de situatie tonen: boosheid op jezelf of anderen. Of ook de ernst van de situatie ontkennen.
3. Allerlei gedachten en redeneringen ontstaan die deze secundaire emoties voeden en onderhouden: ‘Ik had beter moeten opletten’, ‘Wat idioot dat je hier zo lang moet wachten’, ‘Laat me met rust’.
4. Relativering die goed bedoeld is maar niet helpt: ‘Ach dat hoort erbij, dat heb ik ook meermaals gehad’, zeggen de koks. ‘Niemand kon er iets aan doen’, hoor ik mijn dochter zeggen.  
Wanneer je in de boosheid of het relativeren blijft zitten, is de verwerking veel lastiger.

5. Aanvaarding door je verzet op te geven. Dat gebeurde in de auto op de terugweg. Ze wist hoe ze eraan toewas en kon het nu nemen zoals het was.
Dit werd opgevolgd door de vermoeidheid toe te laten die ontstaan was door alle spanning maar ook ten gevolge van de adrenalinereactie in het begin.

Nawoord: het gaat weer goed met mijn dochter. Ze ligt op de grond uitgebreid de hond te aaien en loopt verder iedereen in de weg. Hopelijk kan ze snel weer aan het werk.

De kelder van het huis van De StressOntknoping: Emotionele verwerking 
Je kunt leren je emoties goed te verwerken in een workshop Zelfbeeld en Emoties.
 

4 Reactie's
  • Leon
    Geplaatst op 19:25h, 01 oktober Beantwoorden

    Beroepsdeformatie? (Klinkt veroordelend).
    Of gewoon een getrainde blik 🙂

  • Frieda Kamstra
    Geplaatst op 21:15h, 01 oktober Beantwoorden

    En in de kalmte kunnen er soms best nog emoties loskomen. En tranen. Laat die lekker lopen. Je hoeft deze niet weg te redeneren. Dit was wat ik ervoer na mijn enkel gebroken te hebben, afgelopen zomer. Veel sterkte gewenst aan je dochter.

    • Paul Loomans
      Geplaatst op 21:19h, 01 oktober Beantwoorden

      Dank!

  • Mary Renooij
    Geplaatst op 11:26h, 03 oktober Beantwoorden

    Liefdevol verhaal. Beterschap voor jullie dochter.

    Overigens heb ik een voor mij goedwerkende tip overgehouden aan opleiding Volksakademie voor Natuurgeneeskunde: geen water op verbrande plek, maar St. Jansolie. Werkt perfect, zelfs als mijn huid sissend heeft gereageerd op ongewild contact met oven-element.
    Dan neem ik toch de tijd om flesje (Altijd in voorraad) uit keukenkastje te pakken, open te draaien en de weldadige verzachting te ondergaan.
    Herstel is doorgaans snel.
    Groet, Mary

Geef een reactie

Gratis videoles ‘Stressvrij werken met Tijdsurfen’

Ben jij vaak druk en loop je achter de dingen aan?
Ontvang dan deze gratis videoles plus een aantal basisaanwijzingen om op een soepele manier je tijd en taken te beheren. Ook krijg je elke dinsdag de Wekelijkse Inspiratie met een tip hoe je stress kunt verminderden en meer vanuit rust kunt leven.
GRATIS LES
Meld je aan en je ontvangt de proefles direct in je mail.
close-link