Bewoners van de Galaxy

‘Poff’ horen we gevolgd door een gilletje. En meteen weer ‘Poff’. Ik draai mijn hoofd om en kijk over het drukke plein. Ik zie een enorm springkussen met een as in het midden waaraan een horizontale zwevende boomstam zit die als een reusachtige wijzer rondzwaait en alles op zijn weg neermaait. Gelukkig is de wijzer van plastic en met lucht gevuld maar de snelheid van de wijzer maakt dat hij toch met kracht de deelnemers aan het spel onderuit zwiept. Die vormen een kring aan het uiteinde van de boom. Als de boom zijn rondjes draait, dien je precies op het juiste moment te springen. Dat vraagt timing en lenigheid. Er klinkt een doffe toeter. De beurt is voorbij. Er stroomt een nieuwe groep kinderen het kussen op, de anderen verlaten met opgewonden gezicht en rode hoofden de plek.

Om zich op te warmen maakt een jongen met een bruin petje op achteloos een salto achterover. ‘Wauw’ roept onze kring vrienden die inmiddels gezamenlijk het schouwspel zijn gaan volgen. De nieuwe springers blijken allemaal jong en geoefend te zijn. De boomstam draait zijn vervaarlijke rondjes zonder iemand onderuit te meppen. Pas als hij plots van richting wijzigt en de andere kant opdraait maakt hij ook hier slachtoffers.

A really good man
Wij besluiten verder te drentelen tussen de oranje massa op weg naar café ‘Het Noorderlicht’. Sander komt een bekende tegen. Waarom ook niet? Toen de pont zijn volgepropte oranje lading na de kalme overtocht in Noord heeft uitgespuugd op de kade, keken we tegen een dansende menigte aan. Er stond een discotent met zware bastonen die het eiland deed trillen. ‘Kom,’ zeg ik tegen mijn vrouw ‘laten we even gaan kijken’. Terwijl wij die richting van de beats uitstruinen, maakt iemand zich los uit de dansers: ‘Ha, jullie ook al hier?’ Met die vrienden zijn we nu onderweg.

We zien een met een schapenhek omheind groen veldje waar, tussen al het oranje in, nog een lege plek is waar we neerstrijken. Naast ons spreekt een familie Italiaans. ‘Wilden jullie niet liever in Rome zijn?’ vraag ik, want op Koningsdag mag je iedereen aanspreken. De zoon, een jongen van een jaar of 14 kijkt mij onderzoekend aan alsof hij wil inschatten of ik zijn antwoord waard ben. ‘Wij komen uit Rome,’ beaamt hij trots ‘vorige week waren we bij de herdenking.’ En dan: ‘Twee weken geleden waren we nog bij hem’ zegt hij alsof hij de Paus persoonlijk kende en hij een van zijn beste vrienden was. Nu knielt hij op een knie voor ons om zich beter verstaanbaar te maken. ‘He was a really good man’ zegt hij ernstig met nadruk op ‘really’ en laat een stilte vallen. Dan maakt hij een hoofdbeweging alsof hij ergens in de wolken naar de Paus kijkt. Hij staat op, gunt mij nog een milde blik en volgt zijn ouders.

Galaxy bewoners
Voor dit groepje in de plaats komt nu moeder en dochter in een weerschijnende oranje glimmer-overall die netjes een handdoek uitrollen over het gras. ‘Komen jullie uit de Galaxy?’ probeer ik, want we zijn inmiddels scheutig met grapjes geworden. Ze spreken Spaans. Ineens krijg ik het gevoel zelf een Galaxy-bewoner te zijn. Verlegen geven de Spaanse sterren antwoord. Misschien laat ik ze met mijn opmerking twijfelen aan hun outfit. ‘You look beautiful’ zeg ik met een brede grijns.

Leuk om te merken dat Koningsdag ook internationaal is. Wij hebben als volk het geluk dat onze koning een kleur als achternaam heeft en dat we met z’n allen onze verbondenheid kunnen uitdrukken met deze kleur. Ik vind het elk jaar weer bijzonder, dit feest waarin we met z’n allen glimlachen naar elkaar.

Je verbonden voelen
Je verbonden voelen kan op andere momenten helemaal niet zo evident zijn. Dan heb je ergens in je jeugd de boodschap van de kring van opvoeders om je heen vertaald naar: ik hoor er niet bij. Zo’n oude overtuiging heeft een vervelende neiging: als de jeugd allang voorbij is en de opvoeders van toen nu bejaard zijn, blijft deze persoon maar vinden van zichzelf dat hij of zij een outsider is. Het is alsof er in de hersenen een diepe groef gesleten is die deze boodschap maar blijft herhalen. Het hoeft trouwens niet eens uit de jeugd te komen. Wij voelen ons vaak toeschouwer op deze wereld in plaats van verbonden met alles om ons heen.
In de workshop ‘De Innerlijke Metamorfose in zelfbeeld en emoties‘ krijg je simpele maar uiterst werkzame tools aangereikt om oude overtuigingen als ‘Ik hoor er niet bij’ hun betekenis te laten verliezen en nieuwe eigenschappen zoals ‘Ik voel mij verbonden’ in je te laten groeien.