Bij tegenslag: Blijf rustig en doe het een na het ander

Bij tegenslag

Bij tegenslag: Blijf rustig en doe het een na het ander

Ik trek mijn koffer de trappen van het grauwe immense internaat op. Hier gaat de retreat plaats vinden waarvoor ik mij heb ingeschreven. Deze plek is nieuw voor mij. Maar ik ken de oude zenmeester van vroeger, toen wij na zazen samen nog gejogd hebben langs de oevers van de Loire. Onlangs heb ik een prachtig boek van hem gelezen. Ik verheug mij erop met hem te beoefenen.
Bij de tafel waar de inschrijvingen gecontroleerd worden, word ik apart genomen. ‘Wil je zo snel mogelijk met Bruno meegaan? Hij zal je uitleggen hoe je de koffie kunt zetten.’
Ik blijk verantwoordelijk te zijn voor de koffie en thee. 

Het is al een tijdje geleden dat Bruno de koffie gedaan heeft en hij moet diep in zijn geheugen duiken. Er staan twee gigantische percolators. ‘Kijk, deze tube moet dan hierin, en waar dit voor is weet ik ook niet zo goed. Ik denk dat je het hierover heen moet schuiven, maar misschien heb je het ook niet nodig’ legt Bruno uit.
Achter ons staat een moderne koffie inrichting. ‘Deze moet je maar niet gebruiken’, zegt Bruno, ‘die is van het internaat.’ Dan wordt Bruno weggeroepen.’ Oh ja’, zegt hij nog, ‘de Belgen drinken graag al koffie ’s morgens voor de eerste meditatie. Zorg dus dat je vroeg genoeg bent.’
Ik stel me de Belgen voor die zich ’s morgens voor de koffie verdringen en dien Hollander de maat zullen nemen als de koffie niet goed is. Ik neem geen risico en bereid alles goed voor, test nog even de timer die erbij ligt, zodat in principe de koffie klaar is als ik ’s morgens vroeg aankom. 

Terwijl het gehele gebouw nog stil is, sta ik op, kleed mij aan en haast mij door de stille gangen naar de keuken. Ha, het lampje is rood, alles heeft gefunctioneerd. Ik licht het deksel op. De zwarte koffiemassa is kurkdroog. Het water is nog lauw. De tijd die het apparaat nodig heeft om op te warmen is vele malen langer dan mijn inschatting. Ik loop terug naar het refectoire. Daar druppelen de eerste Belgen binnen. Al snel worden het er meer en vervolgens begint mijn visioen van gisteren aardig uit te komen. Ik krijg klamme handen.
Een struise blonde vrouw maakt zich los uit de groep. ‘Heb je hulp nodig?’, vraagt ze terughoudend. Ze wil mij niet beledigen. Ze vertelt dat zij vorig jaar voor de koffie gezorgd heeft en dat je die moderne inrichting dient te gebruiken. Die maakt snel goede koffie. In een paar handomdraaien brengt ze een machine aan de gang en laat mij zien hoe het werkt. ‘Zo, ik moet gaan’, zegt ze, ‘gaat het lukken?’ ‘Ja hoor’, zeg ik monter en zie steeds meer Belgen onrustig heen en weer schuifelen.
Ineens komt er rust over me. Diep in mij zegt een reflex: één ding tegelijk. Terwijl de Belgen over mijn schouder mee kijken, zet ik de koffie of ik het altijd al zo gedaan heb. Vriendelijk beantwoord ik alle vragen. ‘Nog even geduld’, zeg ik. 
Dan kan ik de eerste kannen naar het refectoire brengen en krijg goedkeurende Belgische blikken en hartelijke schouderklopjes.

6 Reactie's
  • Marina Fijnenberg
    Geplaatst op 12:00h, 16 juli Beantwoorden

    Even op jou reagerend Paul, pfff, maar, dan die blonde struise vrouw, wat ‘n cadeautje,😊, gr.,☀️,

  • marieke
    Geplaatst op 17:40h, 16 juli Beantwoorden

    Dit soort vakantiesettings komen mij ook bekend voor waarbij ik dan rustig blijf en m’n man in alle staten is ;-). Het gekke is dat ik juist rustiger ben als er ‘iets ergs’ gebeurt zoals het verliezen van dingen op reis of zo. Ik kan dan ook heel helder denken in termen van oplossingen.:-) Groetjes Marieke

  • peter trouwborst
    Geplaatst op 21:29h, 16 juli Beantwoorden

    Onze dochter van 19 was onlangs alleen op vakantie in Zuid-Korea. Tijdens uitgaan in Seoul raakte ze haar mobieltje en creditcard kwijt.
    Gelukkig had ze nog wel een Ipad waardoor communiceren nog mogelijk was via de email. Als vader vond ik het heel spannend en maakte mij zorgen. Het leek dat mijn dochter daar in het verre Oosten zich minder zorgen maakte. Een maand later konden wij haar weer begroeten op Schiphol. Ik ben zelden zo blij en opgelucht geweest.

    • Paul Loomans
      Geplaatst op 11:22h, 17 juli Beantwoorden

      Daar had ik ook zenuwen gehad. Gelukkig kon je nog wel met haar communiceren!

  • Annabel
    Geplaatst op 11:18h, 05 augustus Beantwoorden

    Onze vlucht was vertraagd van 12.30 naar 16.15. Ik had de hele terugreis gevisualiseerd, maar kreeg het met die nieuwe tijd niet goed op een rijtje. Vervolgens zijn we zeer ontspannen nog naar een strandje gegaan. Bij vertrek naar vluchthaven, bleek ik nog te moeten tanken. Ook het adres van de autoverhuur had ik nog niet opgezocht. “Gaan we dit wel halen mam? “vroeg mijn oudste zoon. Lang verhaal kort; nee we gingen het vliegtuig niet meer halen. Dat werd ons medegedeeld door een aardige meneer, die ons van het kastje naar de muur had zien vliegen. De man zei: “mevrouw, komt u even met uw kinderen op een rustige plek staan”. Hij pakte mijn gegevens, liep even weg, ik kreeg tijd om te ademen en hij zei tegen me, wat inmiddels al realiseerde: “u gaat het niet halen mevrouw, maar ik ga u helpen wat nu verder”.. Er kwam een rust over me heen, mijn oudste zoon zocht al op Booking het meest gave hotel met zwembad en skybar uit, voor het geval we moesten overnachten en de jongste had een BurgerKing gespot. Een hoop lessen van Tijdsurfen bij elkaar weer extra bekrachtigd! Wat een les en wat een avontuur.

    • Paul Loomans
      Geplaatst op 10:54h, 06 augustus Beantwoorden

      Goed dat je er rustig onder gebleven bent!

Geef een reactie

Gratis videoles ‘Stressvrij werken met Tijdsurfen’

Ben jij vaak druk en loop je achter de dingen aan?
Ontvang dan deze gratis videoles plus een aantal basisaanwijzingen om op een soepele manier je tijd en taken te beheren. Ook krijg je elke dinsdag de Wekelijkse Inspiratie met een tip hoe je stress kunt verminderden en meer vanuit rust kunt leven.
GRATIS LES
Meld je aan en je ontvangt de proefles direct in je mail.
close-link