De dood is de mooiste ervaring van het leven

Lichttunnel

De dood is de mooiste ervaring van het leven

‘Zij naderen het licht, dat gelijk in intensiteit toeneemt tot een zeer helder maar niet verblindend licht. Uiteindelijk wordt men door dit licht helemaal omhuld, waardoor men zich totaal opgenomen voelt door het licht. Dit gaat gepaard met een onbeschrijfelijk geluksgevoel, het besef van onvoorwaardelijke liefde en acceptatie.’ Dit schrijft prof. Pim van Lommel in zijn boek ‘Eindeloos bewustzijn’ (2007).

Van Lommel is cardioloog en heeft van dichtbij opgetekend wat mensen die na een hartstilstand weer tot leven kwamen, ervaren hebben. Zo’n 18% van zijn patiënten had een bijna dood ervaring die zij zich konden herinneren en navertellen. Zij vertellen allen ongeveer de beschrijving die hierboven staat,

Wanneer we denken over de dood, denken we meestal in verdrietige woorden en donkere kleuren. Het gaat over afscheid nemen, over definitief en nooit meer terug en over pijn en lijden. We zijn bang voor de dood, banger dan voor wat dan ook.

Vredig en stralend
Wat mij anders heeft doen kijken naar de dood was in eerste instantie het overlijden van mijn eerste vrouw Pauline op 30-jarige leeftijd. Zeker was er pijn en lijden, veel zelfs en we hadden nauwelijks de beschikking over goede pijnstillers. Maar op het moment suprême was zij vredig en stralend. Ze keek mij aan met zo’n liefdevolle blik dat de tijd stil stond. We glimlachten naar elkaar en zeiden niets. Achteraf heb ik gedacht: deze blik, dit stralende gezicht van haar was al vanuit de andere zijde. Zij kwam nog even terug en lachte mij tijdloos toe vanuit de eeuwigheid.

Later heb ik hetzelfde nog eens beleefd met mijn moeder. Kort voor haar dood hielden mijn jongere broer en ik de wake op luchtbedjes in de ziekenhuiskamer waar zij ook lag. In de nacht kwam zij plots overeind. Wij snelden toe en ze keek ons aan. ‘Waar komen jullie nu vandaan?’, vroeg ze. ‘Och och och’, herhaalde ze maar, ‘dit is toch niet mogelijk’ Vanaf dat moment was mijn moeder veranderd. Het leek alsof ze alle last van het aardse leven van zich afgeschud had. Ze maakte leuke grapjes en werd deze laatste weken van haar leven licht, liefdevol en zorgeloos.

Onbeschrijfelijk geluk en onvoorwaardelijke liefde
We weten het natuurlijk niet zeker, maar als je je hiermee bezighoudt, lijkt alles erop te wijzen dat de dood een overweldigende ervaring is, waar we ‘onbeschrijfelijk geluk en onvoorwaardelijke liefde’ ervaren en waar het begrip tijd niet meer bestaat.
Als je zo naar de dood kijkt is het als een thuiskomen. Het afscheid mag pijn doen omdat je zoveel gedeeld hebt en zoveel van elkaar gehouden hebt, maar de dood zelf is niet zwaar maar licht en stralend.
Met dat gevoel loop ik vaak naar ons altaartje waar ik dan even samen ben met de overledenen en voel hoe onze tijdloze liefde altijd aanwezig en toegankelijk is.

Omgaan met verlies
Omgaan met verlies is een van de thema’s die behandeld wordt in de workshop Zelfbeeld en Emoties. Tijdens de vierde sessie staan we erbij stil. Het doet je houding naar de dood veranderen.

  • We zien dat de rouw uit twee fases bestaat, die je allebei dient te aanvaarden
  • Je krijgt inzicht in het ‘koude winterbos’, dat een belangrijke poort vormt voor de verwerking van het verlies
  • Je snapt dat we vaak gedachten onderhouden die de verwerking juist tegenhouden
  • Je begrijpt wat je moet doen met vioolspelende kabouters
  • Je ziet in waarom ‘alleen’ ook ‘al- een’ betekent: alles is een
  • Het is geen naar verhaal om over de dood te spreken maar een hoopvolle les
  • De dood verliest zijn taboe-gehalte en het thema wordt toegankelijk

schilderij: Karin van der Ven

10 Reactie's
  • Gerben ter Riet
    Geplaatst op 12:17h, 03 november Beantwoorden

    Zondag jl besteede VPRO’s OVT op radio 1 op heel interessante wijze aandacht aan dit boek over 1000 jaar cultuurgeschiedenis van omgang met de dood. https://www.bol.com/nl/p/the-hour-of-our-death/9200000021874144/?bltgh=o3RX7Ewm3hDpbY05malGHg.1_4.6.ProductImage .

  • Bert Lintmeijer
    Geplaatst op 12:43h, 03 november Beantwoorden

    Toen ik een jaar of tien was verongelukte het zoontje van een van de bakkers in de bakkerij achter ons huis. Hij stak op zijn driewielertje de weg over en werd aangereden.
    Op de dag na de begrafenis was ik nieuwsgierig hoe een vader er uit zag die pas zijn kind verloren had. Stil stond ik te kijken naar een man die stil zijn werk deed, zoals hij dat altijd deed. Ik zei niets Hij zei niets. Ik kon mijn vragen niet kwijt.
    Ik beeldde mij in, hoe het ongeluk gebeurd was en vroeg mij af wat er gebeurde nadat je begraven was, Een angstige vraag die tot ver in mijn volwassenheid steeds weer terug kwam in mijn fantasie. Totdat ik op een nacht droomde dat het jongetje in een kistje lag en op een onderaardse stroom meegenomen werd onder de verschillende landschappen door,: weilanden, heidevelden, de duinen, de zee op en daar dreef hij weg in het vredige licht van de ondergaande zon.

    • Paul Loomans
      Geplaatst op 18:42h, 03 november Beantwoorden

      Wat ontroerend, Bert

  • Marjan Kok
    Geplaatst op 13:24h, 03 november Beantwoorden

    Beste Paul

    Ik twijfel heel erg, heb veel gelezen over bijna dood ervaringen en verhalen van kennissen die ook wel hebben meegemaakt dat hun geliefden of ouders heel vredig met een glimlach heen gingen, maar mijn zus en ik hebben de dood van onze moeder toch heel anders ervaren! Het leek meer op een akelig gevecht ze kreeg morfine van de dokter en haar laatste woorden waren: “Wat doen jullie toch met me””? Ik denk dat ze het leven en vooral ons niet los wilde laten… Maar helaas geen vredige glimlach bij haar maar een soort van doodstrijd, die helaas niet meer van je netvlies verdwijnt…

    Groet.
    Marjan

    • Paul
      Geplaatst op 18:47h, 03 november Beantwoorden

      We weten het allemaal niet zeker, Marjan, maar de mensen bij prof. Lommel waren ook ook in heftige toestand.
      Verder zou het goed zijn als jij erin slaagt ook dit heftige beeld van je moeder met jouw innerlijke rust, liefde en vertrouwen te omgeven.

  • Fiona
    Geplaatst op 13:43h, 03 november Beantwoorden

    Wat een mooie rake nieuwsbrief, vandaar dat ik een berichte terug stuur. Ik heb zelf al 3 doodservaringen meegemaakt en wat Pim van Lommel in zijn boek zegt klopt helemaal. Althans zo heb ik het ervaren. Voor mij is de dood niet iets donkers of iets beangstigends maar hij geeft juist verlichting en liefde. Het is alleen een externe dood van de externe en materialistische wereld. Jouw essentie blijft voortbestaan maar dan op een andere manier. Daarom is het ook zo belangrijk om naar binnen te keren en contact te maken met je ziel. Wat dat is wat je bent nu maar ook naar de fysieke dood. Tevens is het belangrijk om echt te genieten van het aardse leven en de dans tussen deze werelden aan te gaan. We zijn allemaal hier met een missie. Zo zie en voel ik het althans.

    • Paul
      Geplaatst op 18:48h, 03 november Beantwoorden

      Wat mooi dat je dit met ons deelt

  • Marie
    Geplaatst op 13:08h, 04 november Beantwoorden

    De dood, hier, is wat ons allen raakt, Ik heb ook meegemaakt, als Marjan, een strijd, pijn en kan hopen dat daarop de verlichte ervaring volgde, daar wil ik mee leven. Gelukkig zijn in mijn ervaring stervende ook heel moedig de dood tegemoet gegaan, vaker afstand nemend van ons overlevende (soort concentratie/afwezigheid).
    Het sterke gevoel wat ik altijd overhield is dan wel Fiona d’r advies: Ik voelde me buitengewoon ‘leven’, de drang om meer dan te
    ‘over’leven, het te ondergaan, maar gestalte aan mijn leven te geven.

  • Gabrielle
    Geplaatst op 00:42h, 05 november Beantwoorden

    Paul, wat een prachtig bericht weer.
    We weten het inderdaad niet zeker, maar tijdens mijn werk in het hospice heb ik vele mensen zien sterven.
    Er is zeker verdriet en angst, maar ook veel vaker moed, dankbaarheid en blijdschap. Bovenal is er liefde, die er schaamteloos mag zijn.
    En vrijwel altijd gaat het vredig, al dan niet met medicatie waaronder morfine.

    Het doet me steeds pijn te horen van ervaringen zoals die van Marjan en kan alleen maar hopen dat Marjan de negatieve ervaringen en emoties kan doorleven en kan vervangen door het koesteren van mooie herinneringen.

  • Léon Tebbens
    Geplaatst op 09:11h, 05 november Beantwoorden

    Oh! Als ik dit zo lees is die licht ervaring en dat gevoel precies wat ik dagelijks ervaar als ik stap doe van de Helende Reis van Brandon Bays, “De Trap naar de Bron”. Gewoon met een kopje thee bij het ontbijt.
    Geeft zo’n enorm een intens gelukzalig gevoel!

Geef een reactie

Gratis videoles ‘Stressvrij werken met Tijdsurfen’

Ben jij vaak druk en loop je achter de dingen aan?
Ontvang dan deze gratis videoles plus een aantal basisaanwijzingen om op een soepele manier je tijd en taken te beheren. Ook krijg je elke dinsdag de Wekelijkse Inspiratie met een tip hoe je stress kunt verminderden en meer vanuit rust kunt leven.
GRATIS LES
Meld je aan en je ontvangt de proefles direct in je mail.
close-link