14 aug Door het oog van de naald
Ik zit naast François, die een flinke snor draagt en meestal op een motor zit. Hij is een echte motard, zoals de fransen zeggen. François priegelt met zijn dikke vingers om een draad in zijn splinterdunne naald te krijgen. ‘Kun jij eens proberen?’ fluistert hij, want we zijn in stilte. Ik laat hem mijn naald zien die een flink groter oog heeft. ‘Wil je zo’n naald?’ fluister ik terug. Hij schudt stoer zijn hoofd en klungelt verder.
Minuscuul knoopje
We hebben een retreat in onze zendojo, maar dan met speciale aandacht voor het naaien van het monnikskleed. Het is voor mij langgeleden dat ik met deze puntsteekjes heb gezwoegd.
Vroeger kon ik jaloers zijn op nonnen die, terwijl ik bezig was een minuscuul knoopje in mijn draad te ontwarren, in een mum van tijd een super regelmatige lijn produceerden.
Maar vandaag met het mooie lentezonnetje op tafel gaat het mij verrassend soepel af. Ik draai de stof om en kijk op de achterkant. Daar zie ik tot mijn vreugde kleine regelmatige streepjes. In de zen is de achterkant net zo belangrijk als de voorkant.
De tijd vergeten
Er valt mij nog wat op: de tijd vliegt voorbij, niet alleen voor mij maar voor alle naaiknoesten die hier naast elkaar zitten. Af en toe stoppen voorbijgangers voor het raam. Bij twee meiden vallen de oortjes uit hun oren: ‘Nee, moet je kijken zeg, wat zijn die aan het doen?’
Maar ik ben al in een andere wereld gekomen. Ik kijk op een afstandje naar mijzelf en denk: in de zen leren ze je nooit: ‘concentreer op wat je doet’ maar wat de zen wel doet is die concentratie beoefenen. Als je afdwaalt met je gedachten, zie je dat meteen terug in de steekjes die je maakt.
Dit valt in deze tijd nauwelijks uit te leggen, denk ik bij mijzelf. Tijd is zo kostbaar geworden omdat we overstelpt worden met kortdurende prikkels. En hier in de naairuimte rijgen de uren zich aaneen tot trage lijnen met puntsteekjes.
De zen heeft mij in mijn dromen de zeven aanwijzingen ingefluisterd waarmee je vanuit rust kunt leven. Ze staan nergens geschreven maar in de zen begin je ze vanzelf te beoefenen.
François roept: ‘Regarde’. Trots houdt hij zijn naald omhoog. Hij weet niet alleen 1200 CC te beteugelen, maar kan ook de draad door zijn superdunne naald vlijen.
Stressvrij werken met Tijdsurfen
Stressvrij werken met Tijdsurfen: de eeuwenoude zen-gebruiken blijken dé sleutel te zijn om in deze hectische tijd alle prikkels de baas te blijven. Niet door extra discipline en veel wilskracht in te zetten maar met natuurlijke aanwijzingen. De manier waarop je dit kunt aanleren is al net zo pragmatisch: je ervaart het zodat je het effect voelt en vervolgens herhaal je het totdat het vanzelf in je systeem gaat zitten.