Een hard bestaan

Pim maakt een grapje en legt daarbij de hand op de schouder van Paul Rosenmöller. ‘Handen thuis’, reageert deze fel ‘handen thuis, handen thuis.’ En dan met een twinkeling in de ogen: ’Dat moet ik zéker tegen jou zeggen.’ Het publiek lacht. Als het uitgelachen is, grapt Pim: ‘Dat zou je wel willen, Paul.’ Je ziet het niet, maar je voelt dat het felle ‘Raak me niet aan’ van Rosenmöller hem geblesseerd heeft.
Even later in het debat haalt Rosenmöller fel uit: ‘Wat ik bij jou merk is dat als je geraakt wordt op jouw kwetsbare punten, je theater maakt en niet inhoudelijk reageert en daar zit jouw zwakte.’ De zaal applaudisseert lang en instemmend. Pims hand gaat naar zijn borstzakje. Hij haalt er zijn handsfree microfoonverbinding uit, legt hem op tafel. Paul reikt hem een hand. Pim wuift de uitgestoken hand weg en staat op. Een luid boegeroep weerklinkt. Pim verlaat de zaal.

Hard bestaan
Het is een scène uit de documentaire ‘Fortuyn: On-Hollands’ die momenteel op de NPO te zien is. De documentaire duurt maar liefst 8 afleveringen van een uur. Het beeldverslag gaat veel verder en dieper dan alleen Fortuyn. Er is geen enkel commentaar, louter vleugjes film, getuigenissen, beelden van achterstandswijken, beelden van immigranten die gebrekkig Nederlands spreken en moeite doen om te integreren, beelden van steeds meer klikkende en filmende camera’s die elke centimeter van Fortuyn volgen. ‘Ik lijk wel een filmster’, zegt hij. ‘Nou het is een hard bestaan’, antwoordt hij een journalist die roept dat hij er zelf voor gekozen heeft. 

De geschiedenis waar we naar kijken is onze eigen geschiedenis. Velen onder ons hebben hem zelf 25 jaar terug aan den lijve beleefd. In de 5^de aflevering doorboren de beide vliegtuigen de Twin Towers. De schokgolf blijft een hele aflevering lang na-ebben. De moord op Fortuyn wordt verbeeld door een eenzame plas bloed op de lege parkeerplaats.

Een trage rivier
De documentaire probeert je geen moment een mening op te dringen. Hij laat de omgeving zien waarbinnen dit gebeuren plaats vond. En die omgeving stroomt, als een lange trage rivier. Gebeurtenissen bouwen voort op elkaar en verdwijnen weer. Politici staan op het podium en dalen er weer vanaf. Ik bleef na afloop met een leeg gevoel over, het gevoel dat de rivier alles meeneemt, goed en slecht, pijn en vreugde, voor en tegen. Wat overblijft zijn de momenten die mij geraakt hebben. Die blijven als kleine getuigenissen hangen in mijn geest. Zoals dat moment waarop Rosenmöller Fortuyn wel echt raakte, door drie keer ‘Raak me niet aan’ te roepen. En Fortuyn geen toneel speelde door op te staan en weg te gaan.

Tijdstroom
De methode van tijdsbeheer die ik Tijdsurfen heb genoemd, geeft net als deze docu een plek aan zowel de grote rivier die het overzicht vormt als de kleine stromen die de belangrijke thema’s zijn in jouw leven. Alleen wanneer je het grote beeld goed voor ogen hebt, kun je de juiste richting en het juiste gewicht geven aan de onderdelen. Door te gaan Tijdsurfen doe je telkens de juiste actie op het juiste moment. Bovendien beleef je elke activiteit voluit, om hem daarna weer te laten opgaan in het grote geheel.
Soms denken mensen dat Tijdsurfen zweverig is, maar het omgekeerde is waar. Het zijn zeven concrete aanwijzingen die de sleutel vormen naar rustig en doorleefd handelen, wat er ook op je afkomt.