Geloof in sprookjes

Geloof in sprookjes

Helaas is Sinterklaas schoorvoetend uit ons gezin verdwenen. Geen schoenen meer bij de oven, geen ‘Hoor de wind waait door de bomen’ meer, geen getrappel op het dak.
Geen verbaasde kinderogen die zochten waar die pepernoten nu vandaan kwamen die met flink lawaai uit het plafond leken te komen. 
Mijn kinderen zijn te oud. We doen nu Kerst met cadeautjes…

Het is grappig hoe we met z’n allen zo’n sprookje in stand houden, hoe elke kindergeneratie opnieuw in een geloof gevoed wordt om wat later te vertellen dat het allemaal een sprookje was. 
Waarom doen we dat? Vroeger lag het in het verlengde van de kerk, en was het een manier om kinderen van hoger hand nog wat extra op te voeden. Ik kan me nog goed herinneren dat ik ooit zwarte kolen in mijn schoen vond in plaats van pepernoten. Maar het was vooral toch een elegante manier om onze liefde te doen blijken zonder er onze persoon aan te verbinden. Je geeft belangeloos en dat is nog wel zo mooi.

In de zen zeggen we dat geloof een optie is: het komt tot leven omdat jij erin gelooft. Niemand weet of er leven na de dood is, of er reïncarnatie is, of een hemel. Maar je kunt er wel in geloven. Verhalen over vorige levens van Boeddha worden bij ons in de zen verteld met een allure alsof het onomstotelijk waar is. Terwijl het sprookjesgehalte er duimendik bovenop ligt.
Dat is een aangename manier om met het geloof om te gaan. Je hoeft geen gelijk te hebben en anderen geen ongelijk. Onder al die verhalen schuilt een diepere betekenis die waardevol is en die cultuurgebonden beelden overstijgt.
 

Gedachtes van De StressOntknoping

1Reactie
  • Ingrid
    Geplaatst op 18:49h, 04 december Beantwoorden

    Wat een lieve blik werp je weer deze week Paul. Ontroerd en dankbaar. Zo mooi geschuurd, gebeeldhouwt, gepolijst, ge-zen’t (is dat een werkwoord?) en vooral puur.

Geef een reactie