Het goed beschermde geheim van de Ardèche

Seline Vuitton

Het goed beschermde geheim van de Ardèche

De plukhanden van Seline

‘Stop, je bent te ver gereden, je had dat weggetje linksaf moeten nemen.’
’Geeft niet’, zeg ik tegen mijn vrouw, ik draai hier wel om’. En daar draai ik het grote gevaarte door het tot vlak aan de rand van de weg te manoeuvreren, waar naar oude Franse traditie de afrastering ontbreekt, en laat de neus van de bus de andere kant uitwijzen. Maar vanuit deze richting kan ik de scherpe bocht naar het zijweggetje helemaal niet nemen. Daarvoor moet ik nog een stuk verder rijden en opnieuw omdraaien.
Wanneer we de afslag nemen, slaakt mijn vrouw een zucht van verlichting, niet wetende wat nog komen gaat.
We rijden het kleine weggetje op dat ons zal voeren naar mijn oude theatervrienden en naar Seline die gedroogde kruiden verkoopt. Een deel teelt ze zelf, een deel plukt ze op hoge plekken in de Ardèche. Zo zullen we die avond een mix eten van wilde postelein en amarant, met aardappelen uit de tuin, geheel aangeleverd door de plukhanden van Seline. Maar zover zijn we nog niet.

In z’n achteruit

Kordaat stuur ik het busje de weg op, neem de bochten met flair en rem af bij nauwe doorgangen. Maar hoe hoger we komen, hoe smaller het weggetje wordt. ‘Is er geen andere weg?’ vraagt mijn vrouw. Nee, die is er niet. Er is geen ander dorpje, geen afslag en vangrail is een woord uit een andere wereld.
‘Als we maar geen andere auto tegenkomen’ zegt mijn vrouw. ‘Maar misschien hebben we wel geluk’.
Daar draait een klein autootje de bocht om, met een oude oma aan het stuur. Er is absoluut geen plek voor twee auto’s naast elkaar. ‘Mijn vrouw stapt uit en overlegt met oma’. Die vindt dat wij achteruit moeten rijden tot een van de schaarse inhammetjes. Tegelijk komt er van achter een stevige grijze four-wheel drive met een chagrijnige chauffeur. Deze begint onmiddellijk te roepen dat ik nog een meter naar rechts kan. Rechts naast de banden is een diepe geul. Zijn 4×4 kan daar wel doorheen maar ons busje zou kantelen. Ik voel een diepe rust over mij heen komen en laat het stuur los. Inmiddels is oma begonnen met achteruit rijden onder begeleiding van mijn vrouw die met haar armen in de lucht zwaait. Nu moet oma echt stoppen anders glijdt zij nog het ravijn in. Maar oma is meer en meer zenuwachtig geworden. In plaats van in de 1 schakelt ze opnieuw in de achteruit en geeft een flinke dot gas. Haar auto schiet een halve meter naar achteren en begint scheef te hangen. Mijn vrouw zwaait nu nog heftiger. De man achter mij is rood aangelopen en wil onze bus eigenhandig in de greppel duwen. Mijn vrouw gebaart dat de vrouw naar haar toe moet rijden in plaats van achteruit. Oma echter lukt het niet meer de 1 te vinden, schakelt opnieuw in de achteruit en geeft gas. De auto schuift half naar beneden. En ineens alsof het allemaal zo moest zijn, hoor ik de wielen slippen en draait de auto keurig langs de rand van de afgrond zodat onze bus met ingeklapte spiegels en millimeterwerk erlangs kan schuiven.

Een droogschuur

We zijn aanbeland in het vrijwel ontvolkte gedeelte van de Ardèche, waar dorpjes zijn verlaten door de jongeren die het zware landwerk op de terrassen hebben verruild voor de stad en voor banen waarmee je met je vingers op een plankje tikt.
Andere jongeren echter zien daar juist een kans. Zij kopen zo’n goedkope woning, knappen hem op en gebruiken de terrassen om mooie bedrijfjes te runnen, bedrijven met oog voor de omgeving en liefde voor plant en dier. Mijn vroegere theatercollega’s bouwen er een droogschuur voor de planten van Seline. Een schuur die ruikt naar toekomst. Het wordt een plek waar niet alleen planten zullen drogen en verpakt worden, maar waar ook workshops gegeven worden in plantenkennis en in het verbouwen van groenten.

Anti-stressthee

Na twee dagen nemen wij ontroerd en onder de indruk afscheid. Ik heb een grote doos met zakjes anti-stress thee aangeschaft die zo lekker ruikt dat je alleen al van de geur tot rust komt. Voor liefhebbers, ik zal de thee meenemen naar de weekendworkshops.
Nu nog het weggetje weer terug. We weten wat er kan gebeuren zijn extra voorzichtig. Al halverwege nog steeds geen auto. Het zal toch niet… ‘Niet te vroeg juichen’, zeggen we tegen elkaar. Een kwartier later verlaten we zonder tegenliggers en met een geurende bus dit goed beschermde geheim van de Ardèche.

8 Reactie's
  • peter
    Geplaatst op 11:44h, 21 juli Beantwoorden

    Ik beleef het helemaal mee zo’n verschrikkelijke rit in de bergen en dat je dan ook nog bijna verantwoordelijk bent voor een omaatje die bijna met haar auto het ravijn instort.
    In dit soort gebieden zou je je moeten verplaatsen per ezel. Ik heb in het verleden ook wel angstige momenten ervaren met auto op de rand van een afgrond zonder vangrail. Ik wens jullie een heerlijke vakantie!

  • Tinka
    Geplaatst op 11:55h, 21 juli Beantwoorden

    🍀

  • Marina Fijnenberg
    Geplaatst op 15:45h, 21 juli Beantwoorden

    Geweldig, in ruik al bijna de kruiden., alleen dat weggetje,,ken ik wel ‘n beetje,😮.
    Nog veel plezier! Gr.,☀️,

  • Sanne
    Geplaatst op 22:19h, 21 juli Beantwoorden

    Prachtig geschreven! Wat een avontuur op dat kleine weggetje. Ik geniet erg van je zomerinspiraties. Ik geniet mee op jullie avontuur 🙂 Geniet lekker samen! Groetjes Sanne

  • Isolde Veldhuizen
    Geplaatst op 10:54h, 22 juli Beantwoorden

    Je hebt het bijzonder beeldend verteld, ik kreeg er zelfs klamme handen van. Wat zal dat een geweldig mooie plek zijn.. bijzonder dat er mensen zijn, zoals Seline, die daar mogelijkheden zien om een duurzaam bedrijf te starten. De reis gaat verder…..fijne tijd gewenst!

  • Jan Henk
    Geplaatst op 19:50h, 29 juli Beantwoorden

    In jouw verhaal is mij het begrip „oude oma“ opgevallen,, blijkbaar geassocieerd met oudere personen die door dit taalgebruik uitsluitend op grond van en één kenmerk, de geschatte leeftijd,, als „waarschijnlijk niet meer helemaal helder“ indirekt gediskwalificeerd worden. Met mindfulnes kan ik dit helemaal niet in samenhang brengen.. In tegendeel , door mijn beroep ontmoet veel oudere mensen. Ik ben toenemend verbaasd hoeveel oudere en zeer oude mensen totaal helder zijn. De gemiddelde leeftijd is gestegen. De nieuwe vierde levensfase is een nieuw fenomeen. Dat oude beeld van „ oude oma’s en opa’s klopt niet meer.
    Dit moest ik even kwijt
    Hartelijke groet

  • Marja Lenselink
    Geplaatst op 20:08h, 04 september Beantwoorden

    Haha herkenbare spanning op zo’n weggetje, ik krijg het beeld uit mijn jeugd terug, Waar ons Oom en Tante , de in mijn ogen toen al .ouderen, destijds een stukkie grond konden kopen in Le Pousin boven op een berg.
    Die door dat ‘project’ / initiatief van NL mensen voor erosie gespaard zou blijven. herinner ik mij.
    Wij hadden de hele hete zomer jaren ’70 hard gewerkt om als gezin daar weken samen te kunnen toeven.
    S’morgens vroeg daar eindelijk aangekomen reed mijn vader met busje dat smalle oneindige kronkelend smalle weggetje naar boven op, waar wij zelf amper voldoende ruimte hadden…Wij als kinderen met het zweet in de bilnaad zaten , hopend dat er geen tegenligger omlaag kwam…. Dagen later zagen wij dat er een soortje stoplichtje was dat oranje knipperde om aan te geven zolang je naar boven kon, en andersom. Wij mochten soms van mijn vader sturen als we naar benee reden. en geloof maar dat papaatje het heel spannend voor je maakte door veel gas te geven. Stuurmanskunst opdoen, heette dat Toen..:)
    Even voor Jan Henk ; ik ben blij voor je dat je kwijt bent wat je m.i. duidelijk dwarszat. Nu weer ‘vrij baan’ voor je en dat is fijn!
    Een ieder die op welke manier ook onderweg is wens ik een fijne reis toe.!
    Hartelijke groetjes van Marja

  • Gabrielle
    Geplaatst op 17:04h, 11 september Beantwoorden

    Ha Paul, helemaal eens.

    16 augustus was ik bij Wouter in het voedselbos Ketelbroek. Er staat een boom die pas na 100 jaar vrucht gaat dragen.
    Ik denk echt dat we er dan niet meer zijn.
    Volgende week start ik een cursus met als doel een groot deel van mijn tuin als eetbare bostuin in te richten. Uiteraard niet zo groot als bij Wouter, daarom is voedselbos wellicht een wat te grote naam, maar ik wil er voor mijzelf uit kunnen oogsten En er rust en plezier kunnen vinden.
    Prachtig om te horen over het enthousiasme van je vrouw. Het is een mooie ontwikkeling dat er steeds meer aandacht komt voor deze manier van omgaan met de natuur. Ook al zullen wij niet van alles zelf de vruchten plukken, voor ons en de aarde is dit zowel op de korte als de lange termijn verrijkend.
    Gabrielle

Geef een reactie

Gratis videoles ‘Stressvrij werken met Tijdsurfen’

Ben jij vaak druk en loop je achter de dingen aan?
Ontvang dan deze gratis videoles plus een aantal basisaanwijzingen om op een soepele manier je tijd en taken te beheren. Ook krijg je elke dinsdag de Wekelijkse Inspiratie met een tip hoe je stress kunt verminderden en meer vanuit rust kunt leven.
GRATIS LES
Meld je aan en je ontvangt de proefles direct in je mail.
close-link