Het vege lijf

We zijn in een smal straatje. ‘Wegwezen, weg, weg’ roept Victor. Ik volg nooit zomaar bevelen op en kijk achter me. Daar zie ik een groep ME’ers met getrokken wapenstok de straat inrennen op misschien 50 meter afstand van waar ik mij bevind. Voor mij zie ik alle mededemonstranten in paniek. Ik begin te rennen en kijk tegelijk om mij heen. Daar is een portiek. Ik ren naar binnen, voel aan de poort en die is los. Ik duw hem open, ren naar binnen en kom op een binnenplein. Aan de overkant gaat een trap omhoog. Ik denk niet na, ren de binnenplaats over en spring de trap op, met 2 of 3 treden tegelijk. Een trap is echter ook een doodlopende weg. Boven gekomen kan ik geen kant meer uit. Ik kan wel uit het raam kijken. Beneden zie ik ME’ers op de binnenplaats lopen en in alle hoeken kijken. Dan gaan ze weer. Ik voel mijn hart bonken in mijn borst en wacht nog zeker 10 minuten voor ik naar beneden ga. Op de straat blijkt alles weer rustig te zijn.

Dit speelde zich af in Parijs in de 80’er jaren. Er was veel woningnood en leegstand, net als in Amsterdam in die tijd. Ik woonde in een kraakpand op rue de Crimée. Die dag hadden alle krakers van Parijs zich verzameld voor een demonstratie tegen de woningnood.

Ontmoeting met een ME’er
Wat maanden later ga ik naar een retreat in de zentempel bij Blois. Ik vind het spannend, het is een van de eerste keren en ik ken nauwelijks iemand. Ik word ingedeeld op een slaapzaal met 8 bedden. Het bed naast mij wordt ingenomen door een stevige kerel die duidelijk ook nieuw is. We raken aan de praat. ‘Wat doe jij voor beroep’ vraag ik hem. ‘Ik ben ME’er’ zegt hij. Ik ben verbaasd en tegelijk vind ik het grappig.
Daar stond ik tegenover de ME, hier deel ik de slaapkamer met een ME’er.
We wisselen uit. Als ik eerlijk ben, heb ik diep in mij ook bewondering voor deze man en zijn beroep. Hij bewaakt de staat met zijn eigen lijf. Ik vertel hem dat ik al vaker tegenover de ME heb gestaan. En dat ik dan probeerde een praatje te maken om de spanning te breken en persoonlijk contact te krijgen, maar dat zo’n ME’er daar niet op ingaat. Hij moet lachen. ‘Dat mogen we niet’ zegt hij ‘maar nu hebben we toch contact!’  De hele retreat zijn we als vrienden. Aan het eind omarmen we elkaar. ‘Wie weet tot de volgende demonstratie’ grapt hij.

Van de andere kant
Deze week moest ik aan dit voorval denken. Met de beelden van oud en nieuw waar de ME bestookt werd met vuurwerkkanonnen. Het raakte me. Dat kan alleen maar als je de handhavers als je tegenstander beschouwt.
Zelf geef ik mijn ‘Stressvrij Werken’ trainingen ook aan de politie. Dan zitten er mensen in de groep bij wie dit soort geweld sporen heeft achtergelaten. Het is de andere kant van de zaak. En net als toen al koester ik bewondering voor deze mensen.

Verbinding
Als je in een conflict terecht bent gekomen en je wilt echt gehoord worden, dien je verbinding te maken. Je dient dus ook aan de andere kant te gaan kijken, achter het schild van de ander en eerst een praatje te maken!
Het maken van verbinding wanneer je in onenigheid terecht bent gekomen, is een essentieel onderdeel van de training ‘Assertiviteit en Heldere Communicatie’. Deze verbinding dient echt te zijn en niet gekunsteld. Dat zou de ander meteen voelen.
Wanneer je de stemming kunt doorbreken en je de ander weet te bereiken, niet als een tegenstander maar als een deelgenoot, dan ziet het gesprek dat gaat volgen er heel anders uit.

Training Assertiviteit en Heldere Communicatie start op donderdag 22 januari
De training bestaat uit 5 online sessies van 2 uur. Volgens deelnemers is de onlineworkshop net zo effectief als een fysieke bijeenkomst. We trainen met levensechte situaties d.m.v. rollenspel. Je verkrijgt bewustzijn over hoe je reageert in lastige situaties en wat je daaraan kunt verbeteren. Deelnemers noemen in hun feedback de veilige sfeer en de positieve benadering als sterke kenmerken van deze training.