Iets verwerken doe je met je gevoel en niet met je verstand!

27 mei Iets verwerken doe je met je gevoel en niet met je verstand!

Ze is nog klein, mijn dochter, zo’n anderhalf jaar oud en zit achterin de auto in het kinderstoeltje. Ik ben op weg naar vrienden aan het andere einde van de stad. 
Zorgvuldig zigzag ik door smalle straatjes en rijd een eenbaansweg in. Plots komt uit het niets met grote snelheid een zwarte fourwheeldrive aangereden. Hij stopt een meter voor mijn auto. Achter het stuur zit Bullebak. Hij kijkt mij strak aan en maakt een gebaar van wegwezen met z’n hand.

Het lijkt wel een scene uit een film, maar dit is levensecht. Ik kijk strak terug. Donder op man, denk ik bij mijzelf. Opnieuw maakt hij het gebaar met z’n hand. Ik voel mijn hart bonzen en draai mij om. Achter mij in het stoeltje is mijn dochter in slaap gevallen. Haar gezicht heeft een vredige uitdrukking.
Ik hoor geronk. Bullebak rijdt een halve meter dichter naar mij toe. Ik kijk hem aan, druk de koppeling in en pak de versnellingspook. Opnieuw een ronk. Ik zet hem in z’n achteruit en rijdt langzaam naar achteren. Met wilde stuwkracht volgt bullebak mijn bewegingen. Dan slaat hij een zijstraat in.
Mijn hart bonst in mijn borst. Ik rijd een stuk de andere kant uit en zet mijn auto aan de kant. Dochter draait haar hoofd om en slaapt verder. 

Deze nare situatie speelt zich jaren geleden af. Ik heb hem een nieuwe rol gegeven. Zij mag voorbeeld staan voor wat verwerking inhoudt tijdens de workshop Zelfbeeld en Emoties, dankzij Bullebak.

Wat gebeurt er in mijn lijf nu ik aan de kant sta? Ik ben ziedend om al deze arrogantie en tegelijk voel ik in mij een heftige tweestrijd. Natuurlijk was het wijs om de confrontatie niet verder op te zoeken, maar ik moest er wel een vernedering mee incasseren. Ongestraft had Bullebak zijn illegale voorrang op mij verovert.

Gedachten gaan door mij heen. Je kon toch niet anders? Laat het los. Er zijn nu eenmaal van dat soort imbecielen. Je deed wat je moest doen. Je had toch een baby achterin?

Het helpt echter allemaal niet om mijn emotie te kalmeren. Die is nog steeds boos en verontwaardigd.

In de workshop vraag ik aan de deelnemers wat mijn allereerste emotie is. Welke emotie ging vooraf aan de boosheid en de verontwaardiging? 
Dat is namelijk de emotie waar alles om draait wat verwerking betreft. De boosheid doet mijn gevoelens slechts oplaaien. De gedachtes willen relativeren maar verliezen het van mijn verontwaardiging.

De eerste emotie, de primaire emotie, was angst. 
Verwerking doe je met je gevoel en niet met je verstand. Je kunt de situatie ontleden zoveel als je wilt en jezelf volledig vrij pleiten, als je de primaire emotie blokkeert, zul je nooit tot rust komen.

In de workshop onderzoeken we waar die angst zit en wat zijn kenmerken zijn. En ook waar het verzet zit. 
Dat zit deels in de gedachten die niet willen dat deze situatie waar is. En deels in het lichaam dat zich in het verlengde van dit verzet subtiel samentrekt.
Wanneer je deze weerstand opgeeft, merk je dat de primaire emotie ook wegzakt. Wat later zul je constateren dat je geheel anders over de situatie denkt. De rancune is verdwenen. 

Op mijn parkeerplek kom ik langzaam tot mijzelf. Ik zet de motor aan en rijd in rustig tempo naar mijn vrienden. Mijn dochter wordt wakker en kijkt verbaasd om zich heen.

Vaak laten we ons verstrikken in onze emoties en gedachten. Het ligt zo voor de hand en voelt zoveel meer terecht om de boosheid te voelen in plaats van de angst. Maar voor de verwerking moeten we onze aandacht net andersom richten.
Ook dichten we onze gedachten zoveel macht toe, dat we denken met de juiste redenering de gevoelens in ons tot rust te kunnen brengen. Emoties zijn echter van een heel andere aard. Zij begeleiden ons tijdens het voorval maar zijn ook de poort om tot verwerking te komen. 

De kelder van het huis van De StressOntknoping: Emotionele verwerking