Ik ga niet stemmen

‘Ik ga niet stemmen,’ zegt mijn dochter ‘ik geloof er niet meer in’. Mijn vrouw reageert vanuit haar hart: ‘Het is wel belangrijk om te stemmen want daarmee kun je jouw invloed uitoefenen. Het is juist positief om wel deel te nemen.’

‘Ook ik heb een lange periode niet gestemd’ zeg ik. ‘Toen ik in Frankrijk woonde was mijn stem uitbrengen sowieso wat lastiger maar ook toen al wilde ik bewust niet stemmen.’
Ik herinner mij nog dat ik net in Parijs woonde, waar ik mijn acteursopleiding volgde. Als ik door de straten liep of de metro nam en die drommen mensen zag die vaak gehaast waren en strak voor zich uit keken, geen contact met elkaar maakten en niet gelukkig leken, dacht ik bij mijzelf: is dit wat we wilden? Is dit wat de mensheid voor ogen had als ideaal? Allemaal samen in gigantische metropolen, ver verwijderd van de natuur en van het bewustzijn voor de dieren en de planeet, waar iedereen woont in een klein stukje gebouw, met veel eenzaamheid en somberte.

Haar vrienden
Ik woonde in die tijd vijfhoog op een chambre de bonne, mijn buurvrouw Jeanne was oud en alleen. Als zij met haar gezwollen benen de trappen op liep met haar boodschappentas onder de arm moest ze telkens even wachten om weer op adem te komen.
Haar enige vrienden waren de duiven die zij op een bankje gezeten broodrestjes voerde en die brutaal op haar hand kwamen zitten. Toen we elkaar wat beter leerden kennen vertrouwde ze mij toe dat als ze de moed had, ze vanaf Pont Neuf in de Seine zou springen om er een eind aan te maken.

Ik kon me niet identificeren met deze benauwde wereld. Met mijn theatervrienden probeerde ik het anders te doen, een ander soort van bestaan op te bouwen.

Van binnenuit
Toen ik jaren later terugkwam naar Nederland als alleenstaand ouder, mijn vrouw was jong overleden, merkte ik dat ik het systeem nodig had. Het hielp mij de boel weer op de rit te krijgen met een woning, bijstand en een peuterspeelzaal.

In mij veranderde mijn houding. Ik wilde van binnenuit het systeem helpen veranderen. Ik begreep dat mijn bijdrage door mee te doen groter zou zijn dan wanneer ik erbuiten ging staan. Ik voelde mij medeverantwoordelijk voor wat ik zag aan ongelijkheid, uitbuiting van de aarde en egoïsme. Ik begon weer te stemmen.

Mijn dochter luistert aandachtig naar mijn verhaal. ‘En toch ga ik niet stemmen’ zegt ze. ‘het spreekt mij gewoon niet aan. Er wordt niet aan de aarde en het klimaat gedacht. We helpen de wereld om zeep voor de komende generaties.’ Ik denk bij mijzelf: dat mijn dochter deze afkeer heeft van de politiek is nóg een resultaat van dit klungelkabinet, wat ook in mijn ogen een toonbeeld is van kortetermijn-blik en vooral aan jezelf denken.