Ik kan het goed en ik doe het graag

‘Ik wil nog een ding uitproberen’ zei Ted en keek peinzend de groep rond. De schrik sloeg mij om het hart. Ik dacht dat ik alles gegeven had en dat het nu goed zou zijn. ‘Er is nog een ding dat ik graag wil zien’ ging Ted door. ‘Ik leg het je uit’.

Ik kreeg een ingeving. ‘Ik moet even naar de wc,’ zei ik ‘ben zo weer terug’. We zaten er lekker in, Ted was liever gelijk doorgegaan maar ik wilde een time-out.
Ted was regisseur en ik was auditie aan het doen voor zijn nieuwe productie met de titel ‘Bets’. Mijn tegenspeler, Koos was een vriendelijke man en in dit domein een bekend acteur. Maar mij kenden ze nog niet. Ik was na 17 jaren in Frankrijk net terug in Nederland.

Een mantra
Op de koude gang van het vroegere schoolgebouw voelde ik mijn hart bonken. Wat zou hij nog extra willen doen? Ik was fysiek acteur, mijn stijl van acteren was dynamisch. Ik gaf mijn rol een aparte touch zodat het fysiek werd. Dat was in Frankrijk heel gewoon maar hier in Nederland werd minder gestileerd.
Was dat waarom Ted aarzelde?

Ik dacht bij mijzelf: waarom twijfel je aan jezelf? Je kunt goed acteren en je doet het ook graag. Ze moeten je ook nemen voor de kwaliteiten die je hebt.
Een leuk zinnetje, dacht ik bij mijzelf en ik herhaalde het: ‘Ik kan het goed en ik doe het graag’. Ja, dacht ik, door deze situatie ben je het geloof in jezelf kwijtgeraakt maar: ‘Ik kan het goed en ik doe het graag.’ Ik herhaalde het nog eens, het leek wel een mantra. In het toilet begon ik het te zeggen met verschillende intonaties. Ik luisterde naar mijn stem en vond het steeds passender. Ik zong het zachtjes op verschillende manieren en moest om lachen om mezelf.

Bets en Neuteboom
Zo, dacht ik, nu is het genoeg. Ik verliet het toilet en keerde terug naar de zaal. Ted legde het nog eens uit: mijn rol was die van de 90 jaar oude Neuteboom. Koos speelde buurvrouw Bets die Neuteboom verzorgde omdat de oude man niet naar een verzorgingstehuis wilde en omdat zij verknocht aan hem was en hij haar belangrijkste reden van bestaan was. Maar dit maakte Bets afhankelijk en had dus ook zijn nadelen. Ted vroeg mij te spelen alsof ik in een rolstoel zat.
De belemmering van de rolstoel was precies iets wat mij als acteur prikkelde. Daar kon ik mij uitleven met mijn fysieke spel.
Ted hoefde niet meer na te denken, ik kreeg de rol.

Ik denk dat deze situatie model kan staan voor situaties waarin je ineens voor een grote uitdaging wordt geplaatst: auditie doen, een presentatie geven, spreken voor een groep, een examen doen.

De angst laten verdwijnen
Als je mijn gedrag analyseert, valt eerst de emotie op. Doordat Ted mij nog eens wilde zien spelen, sloeg bij mij de schrik om het hart. Ik verlamde en dat was zeker geen goed uitgangspunt om vervolgens de test te doorstaan. Intuïtief stapte ik uit de situatie en vroeg daarmee om een time-out. Dat was een handige stap want nu kon ik op de gang de weerstand in mijn lichaam observeren, die daardoor afnam.
Tegelijk herhaalde ik het zinnetje dat een mantra werd. De inhoud klopte, het was de waarheid: ik kon goed spelen en het was het liefste wat ik deed. Maar door de omstandigheden was ik gaan twijfelen aan mijzelf.
Door het zinnetje te herhalen en ook door om mijzelf te lachen verdween de angst en kon ik een uitstekende improvisatie doen.

In de tijd van dit voorval was ik nog niet officieel begonnen met mijn onderzoek naar de herkomst van stress. Maar blijkbaar boeide het mij toen al.

Omgaan met faalangst
Omgaan met faalangst is een van de thema’s die we behandelen in de workshop ‘De Innerlijke Metamorfose in zelfbeeld en emoties’.

Zoals je ziet in het voorbeeld hierboven heb je er twee thema’s voor nodig:
1. emoties (wat doe je met je gevoel?); en
2. het zelfbeeld (wat doe je met je gedachten?).

De workshop geeft je een praktisch stappenplan om faalangst te kunnen kalmeren en zekerder van jezelf te worden. Niet door iemand anders te zijn, maar door te geloven in wie je bent.