Keer telkens weer terug naar de liefde

Keer terug naar de liefde

Keer telkens weer terug naar de liefde

De bijeenkomst vond plaats in zo’n hotel langs de snelweg. Het is een plek die de steriele sfeer tracht te verbergen met grote oude zwart-wit foto’s en groene planten. We zijn met een klein groepje die zich op deze warme zaterdag verplaatst heeft voor kennismaking voor eventuele deelname aan een intervisiegroep. Een van de deelnemers kijkt onzeker om zich heen, alsof ze op haar hoede is.

We stellen elk een andere deelnemer voor, een werkvorm die ik ook wel gebruik. Je interviewt een deelnemer en vertelt aan de groep wat je van de ander bent te weten gekomen. De onzekere vrouw wordt voorgesteld door een heldere dame met een wit strak jurkje aan. ‘Ik stel Sylvia voor’, zegt ze. ‘Sylvia is momenteel overspannen.’ Na nog wat verdere introductie besluit ze: ‘Ik denk dat zij veel zal kunnen bijdragen, juist omdat zij ergens tegenaan gelopen is, en nu op weg is om hier uit te komen. Ik ben benieuwd om straks meer van je te horen.’ Ze kijkt Sylvia glimlachend aan. 
Sylvia blikt met grote ongelovige ogen terug. Dan kleuren haar wangen rood en beginnen er tranen uit haar ogen te rollen. Ze stamelt dat ze dankbaar is dat ze op deze manier verwelkomt wordt.

Wat later is Sylvia aan de beurt om meer over haar toekomstplannen te vertellen. Omdat ze zich veilig voelt in de groep, door de rustige open uitstraling van de deelnemers en het warme welkom van haar buurvrouw, besluit ze ineens meer over haar eigen situatie te vertellen. Voor ze het weet komt ze uit bij de wortel van haar problemen. Ze vertelt over haar vader, hoe deze haar naar beneden kon halen en hoe zij nooit een woord waardering kreeg.

De sfeer in de groep wordt iets ongemakkelijker. Dan verhaalt ze hoe ze is ontslagen bij haar laatste baan als nanny. We vragen naar de reden van het ontslag. Ze vertelt hoe de kinderen haar mama begonnen te noemen en dat de ouders dat een reden noemden voor het ontslag. Sylvia begrijpt er niets van. ‘Ik heb zoveel voor de kinderen gedaan, zoveel liefde gegeven’. 

Aan het einde van haar verhaal mag iedereen tips geven. Ze wordt overstelpt met goede raad. Als ik aan de beurt ben, heb ik tijd gehad om het even te laten bezinken. 
Ik vraag haar of zij zichzelf advies kan geven, als ze nu naar de situatie terugkijkt: dat ze zo goed gezorgd heeft dat de kinderen haar mama genoemd hebben en de ouders dat bezwaarlijk vonden.
Ze verbaast zich over de vraag en ik moet het nog eens herhalen. Het is even stil. Dan zegt ze: ‘Ik had iets meer afstand moeten nemen. Dat is het, ik had wat meer afstand moeten nemen.’ Het is alsof er diep in haar een verstopt kanaal zich opent en de energie weer stromen kan.

De verdere middag is Sylvia open en vol goede plannen. Bij het afscheid zeg ik haar het rustig aan te doen. Ik weet niet of ze deze boodschap ook goed in zich op heeft genomen.

Het opmerkelijke was dat je in de blik van deze vrouw nog steeds de angst van het kind kon zien naar haar vader toe. Het was zeker extreem wat zij meegemaakt had. De gevolgen van de jeugd waren nog zo duidelijk zichtbaar.

Elke ouder kent het dilemma van het moeten trekken van een grens of van het bespreken van bepaald onwenselijk gedrag. Vaak ben je al wat geïrriteerd, het kind schrikt van je reactie en gaat in het verzet. Als ouder is het de uitdaging rustig te blijven en toch je punt te maken. Het kind kan boos worden en een deur hard dichtslaan en zich terugtrekken in zijn kamer. Nu lijkt de liefdesband even onderbroken. 
De kunst is verwijten nooit de overhand te laten nemen. En al helemaal niet het kind een tijd te negeren. 
Want niets snijdt zo hard als een afstand die niet overbrugd kan worden. De kunst is om telkens en onmiddellijk weer terug te keren naar de liefde en het voorval onmiddellijk te vergeven en te vergeten.

Het dakterras van het huis van De StressOntknoping: Assertiviteit en Heldere Communicatie. In de training Assertiviteit en Heldere Communicatie die do. 29 augustus begint, zijn nog 3 plaatsen beschikbaar. 

2 Reactie's
  • Priya J
    Geplaatst op 12:19h, 02 juli Beantwoorden

    Ik word erg geraakt door dit verhaal. Ik herken mezelf erin dat ik op een gegeven moment het gevoel had dat ik mijn dochter aan het kwijtraken was, omdat de oppas haar overstelpte met moederliefde, waarbij ik vanwege tijdgebrek achter op bleef….

    Maar ook het gebrek aan ontvangen moederliefde. Ik ben altijd genegeerd geweest door mijn moeder, vooral als ik tegen haar inging, omdat zij gewoon niet in staat was om mijn kant van de dingen te zien en te erkennen.

    De kunst van meteen terug naar de liefde kende moeder niet. Ik ook niet: tenminste niet met woorden en daden, maar ik houd wel onvoorwaardelijk van mijn kinderen….

    Ik heb ook behoorlijk wat “allergieen” ontwikkeld. Nog een lange weg te gaan. Maar ik heb vertrouwen.

  • Marina Fijnenberg
    Geplaatst op 19:46h, 02 juli Beantwoorden

    ❤, gr.,

Geef een reactie

Gratis videoles ‘Stressvrij werken met Tijdsurfen’

Ben jij vaak druk en loop je achter de dingen aan?
Ontvang dan deze gratis videoles plus een aantal basisaanwijzingen om op een soepele manier je tijd en taken te beheren. Ook krijg je elke dinsdag de Wekelijkse Inspiratie met een tip hoe je stress kunt verminderden en meer vanuit rust kunt leven.
GRATIS LES
Meld je aan en je ontvangt de proefles direct in je mail.
close-link