Nostalgie of authentiek?

‘Nee, we kunnen geen uitzondering maken. Alleen als jullie een reservering hebben kan ik jullie de code geven.’ Deze geheime code is om een slagboom omhoog te laten gaan, die alle verkeer naar het berggebied in beide richtingen blokkeert.

Onze oude vertrouwde camping doet echter niet aan reserveringen. Dat is juist zijn bekoring. Je komt aan en zoekt ergens op het heuvelige terrein tussen alles wat er al staat, een plekje. Er zijn geen markeringen, geen paaltjes, geen heggetjes.

Zo heeft de camping telkens een ander uiterlijk. Hier in een hoek een aantal kleine tentjes uitgestrooid langs de rumoerige beek. Daar twee bevriende campertjes met picknick tafels en kinderen die over en weer hoppen. Of een grote witte camper die zich vergist heeft en met ingewikkelde manoeuvres de uitgang zoekt.

We moeten beneden wachten tot 18 uur. Pas dan gaat de slagboom open. Wij brengen de middaguren lezend door op een winderig terras.

Tijdloze camping
De maatregel van de gemeente beschermt het natuurgebied maar tegelijk ook deze tijdloze camping. Als we uiteindelijk aankomen en ons plekje hebben gecreëerd gaan we naar de beheerders. Ze herkennen ons van vorige jaren: ‘Chouette que vous êtes là’ [Leuk dat jullie er zijn]. We krijgen een houten plankje mee met een nummer erop geschilderd om achter de voorruit te plaatsen.

Inmiddels heeft tijdens de weg omhoog de verbinding met internet ons verlaten.

Twee jonge kinderen proberen een vlieger op te laten. Joelend mogen ze om de beurt proberen. De eigenwijze vlieger fladdert wat rond en crasht telkens weer op de grond.
Buren komen even kennis maken. De bergen reiken met hun rotsige toppen hoog boven de camping uit en pronken in de zon.

Vertrouwde mantel
De blauwe bus waarin wij reizen voelt als een vertrouwde mantel om ons heen. Hij heeft vriendelijke houten latjes langs de wanden, een uitklapbed dat wij horizontaal laten omdat je een gediplomeerd goochelaar moet zijn om hem in en uit te klappen, en kastjes die zachtblauw geverfd zijn.
De bus is oud. Wanneer je de hete lucht wilt reguleren moet je de ramen opendraaien.

Waarom zijn wij zo verknocht aan deze oude bus en deze warrige camping? Is het nostalgie? Kunnen of willen we vroeger niet loslaten?
Of kleeft er een geheime charme aan dit ‘zoals toen’?

Vlieger
De volgende morgen zie ik de vlieger verstrikt hoog in een boom, onmogelijk om hem te bevrijden. Ik loop naar het meisje toe en zeg: ‘Wat nu met de vlieger?’ Ze legt mij omstandig uit hoe het gebeurd is en rent naar haar vriendinnetje. Wat later zie ik ze met een lichte doek spelen die ze door de lucht gooien en laten zweven.

Inmiddels kennen we het nummer van de code dat iemand ons inmiddels verraden heeft, maar we willen hem niet gebruiken. In alle vroegte voordat de slagboom sluit, rijden we het dal uit.
Dit soort plekjes verdienen het om moeilijk bereikbaar te zijn.

Zeven aanwijzingen van Tijdsurfen
De zeven aanwijzingen van Tijdsurfen om stressvrij te kunnen werken en leven, beschermen ook iets kostbaars, namelijk het intens beleven van de tijd. Door de natuurlijke aanwijzingen te volgen, ben je telkens moeiteloos aanwezig bij wat je doet. En dat is misschien wel het aller kostbaarste wat er is in het leven.