Oh my god

Dan draait hij zich om, gooit met een achteloos en tegelijk theatraal gebaar zijn racket naar achteren, doet een paar passen vooruit, knielt op de grond en kijkt naar boven. Hij spreidt breed zijn armen, maakt een ruim kruisteken en buigt zijn hoofd naar de tenniscourt. Djokovic heeft net in een meeslepend spel Sinner verslagen.

Zou er boven de helblauwe lucht van de Australian Open dan toch een wolkje zijn waarop een glimlachende oude man met baard en een lange toga aan naar beneden kijkt en dit keer aan Novak de overwinning gegund heeft?

Achterkamer
Als ik echter eerlijk ben, zit dit godsbeeld zo diep in ons verankerd dat ik mij erop betrap ergens diep verborgen in een achterkamertje van mijzelf ook een relatie te onderhouden met deze man op de wolk, in het bijzonder in goede of slechte tijden, terwijl ik toch zenmonnik ben en zowel voor mijzelf als naar buiten toe geen godsbeeld onderhoud.

Natuurlijk is dit beeld van God als goedgemutste, maar vaak ook toornige oude heer, mij als kind krachtig ingegoten.

Je bent zelf God
‘Je bent zelf God’, zegt mijn zenmeester, ‘je bent zelf de schepper’.

Spinoza revolutioneerde het idee van God in de 16e eeuw door God niet buiten ons of het universum te situeren, maar in eenheid met het universum en ons.

Maar zelfs dan, als je probeert je daar een voorstelling van te maken, loop je tegen onze begrenzingen aan. 

Elke voorstelling welke dan ook is noodzakelijkerwijs slechts een nieuw beeld.

Duisternis
De Tao Teh King begint met: ‘Darkness within darkness, the gate to all the mystery’, eerst de duisternis ingaan en dan alles vergeten wat je weet.

Mijn zenmeester gaat nog verder: ‘Geloven’, zegt hij ‘is een optie. Op het moment dat je iets gelooft, krijgt het gestalte en wordt het waar’.

Ik glimlach erom als ik bemerk dat mijn onbewuste naast de donkere nacht ook nog in dat achterkamertje het naïeve beeld van God onderhoudt en sta het mij toe!