Onbevangen

Onbevangen

Onbevangen

‘Dan gaan we zo een nachtwandeling maken’ zegt ze ’s middags tegen me met stralende ogen, alsof het volkomen vanzelfsprekend is. Het miezert buiten en af en toe gaat het over in een regenbui. ‘Zullen we het daar straks over hebben?’ antwoord ik. Een paar uur later is het straks geworden. Haar jongere zus ligt in bed en ook de oudere broer gaat al slapen. Hij moet om zes uur op om op zaterdag op tijd naar school te gaan in het naburige stadje. ‘Dan gaan we nu een nachtwandeling maken’ stelt ze opnieuw. ‘Goed dan’, zeg ik, ‘heb je een zaklamp en een paraplu?’

Ze laat me kiezen: ‘Wil je in het dorp of naar het bos?’ Naar het bos natuurlijk, als ik het dorp had geantwoord, had ze me zeker niet voor vol aangezien.
Ze neemt een weg achter het huis die geen weg is maar door een drassig weiland voert. Aan het eind stappen we door een hek. Ik open de paraplu, want de regendruppels beginnen dikker te worden. In flink tempo, alsof ze de weg al vaak gelopen heeft, klimt ze de paadjes op. Af en toe schijnt ze gedienstig met de zaklamp naar achteren. Dan gaat het weer snel voorwaarts. We steken glibberige houten bruggetjes over en stappen over gladde boomwortels. ‘Bam’, daar lig ik languit op de grond. Ze draait zich om, beschijnt me met de lamp en moet hartelijk lachen. ‘Je moet me niet uitlachen, je moet de weg goed beschijnen’, zeg ik. Ze belooft beterschap. Daar gaan we weer. Na een kwartier komen we uit bij iets dat veel lawaai maakt. Ze wacht even met de lamp erop te zetten om het effect groter te maken. Het is een heuse waterval. Onder de indruk van het nachtelijk gekletter blijven we staan kijken. Als we weer verder lopen, valt plots het lampje uit. Daar staan we midden in het bos in het pikdonker, terwijl het regent. 
Ik doe mijn telefoonlamp aan, maar met de regen is dat geen blijvende oplossing. ‘Laat je zaklamp eens kijken’, vraag ik. Ik schud er wat mee en draai er wat aan en daar doet hij het weer, wel wat zwakker dan daarnet. ‘Zullen we naar de grote waterval gaan?’ zegt ze onverschrokken. Ik vind dit meer een goed moment om terug te keren. ‘Nou goed dan’, staat ze ons toe. Nu schijnt ze wel zorgvuldig bij alle boomwortels en bruggetjes. 
‘Was het fijn?’ vraagt haar moeder bij thuiskomst. Ze knikt. Het was precies wat ze wilde.

Ik was op bezoek bij de kinderen van mijn broer die het nu zonder hun vader moeten stellen. Ik was verbaasd over de moed en wilskracht van dit meisje. Zonder angst, ook niet toen het lampje uitviel. Ik vroeg haar of ze deze wandeling vaker had gedaan. Overdag wel, maar ’s nachts niet. 
Ze had deze tocht helemaal zelf verzonnen!

De meeste van onze angsten zijn beren op de weg. Angsten om iets wat een zeer kleine kans van waarschijnlijkheid heeft maar dat, omdat we het ons levendig voorstellen, wel een angstreactie oproept. Het maakt dat we ’s nachts wakker liggen of iets wat uitdagend is, maar niet doen. 

2 april start er een workshop Zelfbeeld en Emoties, bestaande uit 5 avondsessies van elk 2 uur. 
Dit is wat we behandelen:

  • Hoe je jezelf bevrijd van doemscenario’s
  • Hoe je een natuurlijk zelfvertrouwen kunt herwinnen
  • Hoe je na een emotie weer tot rust komt
  • Dat je bij emotionele reacties vaak verschillende lagen kunt herkennen
  • Dat je meestal datgene ontwijkt waar je je juist aandacht op moet richten
  • Dat een emotie op de goede manier toelaten opluchting geeft, terwijl het ontwijken ervan die heftige reacties geeft
  • Hoe je snel iets vervelends achter je kunt laten
  • Hoe je het nachtelijke piekeren kunt voorkomen door overdag goed met je emoties om te gaan

Geef je nu al op voor deze workshop om zeker te zijn van je plaats. De groepen bestaan uit slechts acht personen, hetgeen veel persoonlijke aandacht garandeert.

Meld je aan via deze link: workshop Zelfbeeld en Emoties

6 Reactie's
  • Ingrid
    Geplaatst op 12:14h, 28 januari Beantwoorden

    Als altijd vol liefde. Maakt niet uit welk onderwerp of over welke relatie je put, jouw zaklamp schijnt heel helder! Bedankt.

  • Lorijn
    Geplaatst op 12:44h, 28 januari Beantwoorden

    Geweldige tocht Paul. En mooie foto! Geeft juist prachtig de sfeer weer, als een een enorm gedreven schilderij.

  • Marina Fijnenberg
    Geplaatst op 12:53h, 28 januari Beantwoorden

    Wat mooi, ontroerend en inspirerend Paul. Fijn, dat je dat met de kinderen van je broer kunt beleven en fijn voor hun zo’n oom te hebben. ♥️,

  • Lutgart
    Geplaatst op 16:19h, 28 januari Beantwoorden

    Een ontroerend en moedig verhaal. Het raakt een snaar in mij, misschien omdat ik als kind ook een durfal was en hoe wonderlijk dat je dat voor haar wilde doen.
    Dat uitglijden hoort er helemaal bij, dat had ik gewoon verwacht. Heerlijk toch, ik zie het zo voor mij, haar ontwapenende lach, misschien ook een beetje spanning weglachen.
    Je had zelf geen zaklamp bij…je legt de verantwoordelijkheid bij haar… Ook de duisternis hoorde helemaal in het verhaal. Super, ik merk dat ik er blij van wordt.
    Misschien ook tijd voor een nachtwandeling…

  • Huub
    Geplaatst op 16:20h, 28 januari Beantwoorden

    Wat een prachtig verhaal. Dit raakt me.
    Vooral de zin dat dit meisje net haar vader heeft verloren. En jij je broer.
    Wat fijn dat je dit voor haar betekent.
    Jij bent voor haar de bedding waarin zij helemaal op haar manier haar ding kan doen.
    Ik ben er stil van.

  • Marja
    Geplaatst op 21:38h, 28 januari Beantwoorden

    Wat een mooie inspiratie!,
    Ik denk dat dit meisje aan jou, de broer van haar vader, wilde laten zien wat ze hem geleerd had! Ontroerend 💜

Geef een reactie

Gratis videoles ‘Stressvrij werken met Tijdsurfen’

Ben jij vaak druk en loop je achter de dingen aan?
Ontvang dan deze gratis videoles plus een aantal basisaanwijzingen om op een soepele manier je tijd en taken te beheren. Ook krijg je elke dinsdag de Wekelijkse Inspiratie met een tip hoe je stress kunt verminderden en meer vanuit rust kunt leven.
GRATIS LES
Meld je aan en je ontvangt de proefles direct in je mail.
close-link