Op bezoek

Op bezoek

Ik vind het spannend om te gaan. Ik voel het aan mijn hartslag. Aan het einde van de gang is het links. Dat is wel zo rustig denk ik bij mijzelf, daar wordt ze niet gestoord. De deur staat open alsof ze mij breed welkom heet. Ze zit bij een tafel en begint meteen te praten. Kon ik het gemakkelijk vinden? Wat wil ik drinken? Koffie? Ze draait haar rolstoel 180 graden. In de hoek van het aanrecht staat een Senseo apparaat. Ze vraagt naar mijn kinderen, naar mijn vrouw, naar mijn werk. Wil ik een koekje? Ik moet lachen, het is een bokkenpootje. Hoeveel jaar geleden is dat? Ik moet terug naar de koektrommel van mijn ouders om me dit koekje te herinneren.

Gewoon
Zonder dat ik vraag vertelt ze mij hoe het is gebeurd. Mij valt op hoe gewoon haar stem klinkt, alsof ze mij de weg beschrijft. Eerst had ze pijn en wist niet wat het was. De dokter was wel meteen gealarmeerd. ‘We proberen eerst dit’ had hij gezegd. Dat bleek niet te werken. En voor ze het zichzelf goed en wel kon realiseren was er nog maar één optie over: het wegnemen van het onderbeen. Ze kijkt mij aan alsof ze zeggen wil: hoe kun je het bedenken. Haar stem echter blijft kalm. Het is even stil. Ik heb geen woorden. Ik heb ook geen gedachten. Ik wacht alleen maar. Dan gaat ze verder. De wond was gaan ontsteken. De pijn was vreselijk geweest. Er werd besloten om nog een deel van het been weg te nemen. Opnieuw is het stil. Ik zie aan haar ogen dat ze weer bij de dokter is. De wond na deze ingreep echter begon ook te ontsteken. ‘De artsen zochten naar de goede antibiotica’ zegt ze. ‘Die ik nu heb, lijkt te werken.’ De stomp ligt op een plaat in het verlengde van haar bovenbeen. Regelmatig raakt ze haar been en de stomp zorgzaam aan. Ze lijkt hem te zeggen: ‘Nu moet je het goed doen’.

Buiging
Wat maakt haar in al haar kwetsbaarheid zo sterk? In de moeilijkste periode vertelt ze, wilde ze niemand van buiten ontvangen. Alleen haar kinderen.
Vervolgens beschrijft ze haar woning en de aanpassingen die het vraagt. Ze kijkt mij aan en glimlacht. ‘Ik wil graag weer naar huis, maar weet natuurlijk niet hoe snel dat zal gaan.’
Wat bijzonder denk ik bij mijzelf. Ze klaagt niet. Ze vraagt niets. Er is geen verwijt.
Deze oude dame is een held.
‘Ik moet naar de fysio’ zegt ze. We omarmen elkaar. Ik loop met haar mee. ‘Je bent al behendig met de rolstoel’ zeg ik. Ze knikt ‘maar nog wel voorzichtig’. In de auto glijden mijn gedachten over de tijd. ‘Wie had dat nu kunnen denken,’ zei ze, dat je dit aan het einde van je leven nog moet meemaken.’ In gedachten maak ik een buiging voor mijn tante.

Het verwerken van verlies
Ik weet niet wat mijn tante gedaan heeft om dit te kunnen verwerken. Ik weet wel wat ik zelf heb gedaan toen ik verlies heb geleden. Misschien was het wel het begin van De StressOntknoping. Daardoor kon ik met veel mensen een stukje van de weg meelopen en hun de richting laten zien. Het is nu vast onderdeel van de workshop ‘De Innerlijke Metamorfose in zelfbeeld en emoties’.
In mijn ogen is het een belangrijke levensles, die je het beste al op jonge leeftijd leert kennen. Want vaak zijn we niet goed voorbereid op verlies, terwijl het toch een onlosmakelijk deel van het leven is.
Wanneer je er niet goed mee weet om te gaan, kan verwijt en verbittering de boventoon gaan voeren. Men is vooral in verzet wat betreft de scheiding, het ontslag of ander verlies. Men wil er niet over praten of kan er juist niet over ophouden te praten.
Verwerken doe je echter niet met je gedachten maar met je gevoel.

Workshop ‘De Innerlijke Metamorfose in zelfbeeld en emoties
In mei starten er twee workshops.

  • De een is online en bestaat uit zes sessies van 2 uur.

Info en meedoen 6 sessies online ‘De Innerlijke Metamorfose’

Reactie van een deelnemer
Het is een begrijpelijke methode om zicht te krijgen op mijn zelfbeeld en mijn emotieverwerking. Met het aangereikte kan ik ‘levenslang’ bewuster zijn van mijn handelen. In de Kamer van Oude Emoties heb ik ontdekt waarom ik geworden ben wie ik ben. Dat leverde me een begripvoller gevoel op naar mijn ouders in die na-oorlogse periode. Ik ben blij dat deze workshop op mijn pad is gekomen.
René Kemper, vrijwilliger Luisterlijn

  • De andere is een Pinkster-driedaagse in het bijzonder mooie voormalig klooster Samaya.

Info en meedoen Pinkster-driedaagse ‘De Innerlijke Metamorfose’ in Samaya

Reactie van een deelnemer
Het was een weekend om nooit meer te vergeten. Geweldig om dit met elkaar te beleven, en zoveel te delen in de veiligheid die Paul schiep. Ik ben lichter teruggekomen, dans weer een beetje meer door het leven. Heb al vele malen geoefend met liefdevol observeren, en mijn affirmaties dagelijks uitgesproken. Het heeft me rust en ruimte opgeleverd, en zal dat nog meer gaan doen in de toekomst…
Gabrielle Faber, Huisarts

Geef een reactie