Puzzelen met de ruimte en met elkaar

Puzzelen met de ruimte en met elkaar

In het camperbusje
‘Wacht, laat mij maar even’. De vriendelijke eigenaar van de bus, een jonge vrouw, had mij vanmorgen voorgedaan hoe je het bed uitschuift. ‘Als je hem hier zo en daar zo pakt en dan achteraan begint dan wijst het zich vanzelf.’ Dus wist ik hoe je het doet. ‘Laat mij maar even’. Mijn vrouw doet een stapje opzij en gaat in de deuropening van de bus staan. Maar daar wil ik juist de matras neer leggen want die staat nu in de weg. ‘Ga maar even naar buiten, dan doe ik het bed wel’. ‘Maar dan wil ik eerst even het eten van Giz pakken’, zegt mijn vrouw.
Nu sta ik onhandig met de matras half omhoog zodat mijn vrouw het eten van de hond uit de tas kan halen. ‘He, waar heb ik nu de poepzakjes neergelegd?’ ’Ik weet het niet, misschien bij je hondentasje?’ Ik leg de matras weer terug op de bank en stap over een koffer om plaats te maken voor mijn vrouw. Daarbij schop ik het drinkwater van Gizmo omver. ‘Wie zet dat nou daar neer’ zeg ik. ‘Hij heeft toch dorst’, zegt mijn vrouw, hij moet wel even kunnen drinken’. ‘Kan dat niet buiten?’ ‘Nou, zet het zelf dan even buiten’.

Niet moeilijk doen
Een half uur later zijn we klaar. Giz heeft gegeten. Het bed is als een ingewikkelde puzzel in elkaar geschoven. De koffers passen er precies onder. We staan op een parkeerplek bij een stadion. Dit is het eerste jaar dat we zonder de kinderen op stap gaan. In zo’n klein ruimte van een camperbusje kan je dan al gauw op elkaars lip zitten. Dus had ik tegen mijzelf gezegd: over kleine dingetjes ga je niet moeilijk doen. En daarom staan we op deze plek aan de rand van een stad, een plek die ik nooit zou hebben uitgekozen. Er zat wel een troostprijs voor mij in het vat: het was vlakbij een meertje. En omdat ik romantisch ben aangelegd, stelde ik mij een ’s avonds rond tienen verlaten waterplas voor waar ik dan nog een stukje in kan gaan zwemmen.

De troostprijs
Hoe dichter we bij het meertje komen, hoe meer exotische lichtkleuren we zien. Paars, groen, donkerrood. Dan achter een bomenrij waar ik het water dacht te kunnen zien, zien we een enorm waterpretpark met glijbanen en alle richtingen en Efteling muziek.
‘Laten we er omheen lopen’, zeg ik, ‘ik kan hier zien op de kaart dat er zo meteen een weggetje komt achter het complex en dan kunnen we langs het meer lopen. Aan het eind van mijn weggetje staat een hek en daarachter liggen vakantiehuisjes.

Twee stemmen
Ze blijken hier goed te zijn in het plaatsen van hekken en heggen want 20 minuten later zijn we nog steeds niet aan het water. ‘Kom we gaan terug’ zegt mijn vrouw.
Help, ik voel een tweestrijd in mijn omhoog komen. De ene stem zegt: ‘Je zou toch niet moeilijk doen over kleine dingetjes’. De ander stem zegt: ‘Je hebt nu een half uur gelopen. Je staat vlakbij het water. Als je even doorzet kun je jouw duik nemen.’ Ik wil wel luisteren naar de eerste stem, maar ik kan er niets meer aan doen, de tweede is veel sterker. Mijn vrouw laat zich overreden en loopt nu zwijgzaam met de hond naast mij. Een flink stuk verder blijken de hekkenbouwers verzadigd te zijn en kunnen we het meertje zien. Inmiddels is het schemerig aan het worden. Van de mooie plekjes aan het water klinkt muziek. Ze zijn bezet door grote groepen jongeren die laten zien dat het meer ook van hun is.

Een vergeten stukje land
De tweede stem heeft mijn vrouw inmiddels overtuigd om het hele meer rond te lopen, het is vanuit waar we nu zijn toch ongeveer net zo lang, en zo zien we nog wat. Dat ‘wat’ zijn steeds andere groepen jongeren met steeds andere muziek.
Als we bijna terug zijn bij de plaats van vertrek is er ineens een vrij stukje oever waar niemand zit. Een vergeten stukje land. ‘Kijk’ zegt mijn vrouw, ‘hier kun je zwemmen’, en ze gaat lief op een steen zitten wachten. Ik weet niet of ik zo blij mag zijn maar ik ben het wel. Over het donkere meer zwem ik heen en weer en vergeet geheel de glijbaanpiramide en alle jongerenparty’s.

9 Reactie's
  • Alice Muller
    Geplaatst op 12:39h, 07 juli Beantwoorden

    Hallo Paul,

    Met een grote glimlach lees ik de inspiratie!
    Wat een feest van herkenning, hoe we als mensen onze beelden en verwachtingen maken en ons voornemen om op ‘een bepaalde manier‘ om te gaan met situaties. en dat het zo anders kan lopen…..
    Ik vind dat je op zo’n beeldende manier schrijft, ik zag het echt helemaal voor me!
    Ik heb de inspiratie ook aan mijn man laten lezen en ook voor hem en ons samen herkenning!
    Heerlijk 😀
    Fijne vakantie en geniet momenten gewenst voor jullie drieën !!!

    Warme groet, Alice

  • Jan Pennings
    Geplaatst op 20:22h, 07 juli Beantwoorden

    Hallo Paul,
    Als relatieve beginner met Zen heb ik onlangs geleerd dat in Zen niet alleen het voelen maar juist ook het AANvoelen belangrijk is. Wat een leuke oefening is het samen reizen met een camper dan!
    Ik heb genoten van jouw zeer herkenbare verslag en ik wens jullie nog hele fijne ontmoetingen toe. 😃

  • Linda
    Geplaatst op 21:58h, 07 juli Beantwoorden

    Wat een lieve vrouw heeft u. Zij kent uw behoefte en zelfs als zij is overgehaald om het hele meer rond te lopen. Blijft ze liefdevol en respecteert uw behoefte.

    • Paul Loomans
      Geplaatst op 11:33h, 08 juli Beantwoorden

      Mijn vrouw zegt: dankjewel Linda

  • Marina Fijnenberg
    Geplaatst op 00:22h, 08 juli Beantwoorden

    Hallo Paul, je werkt wel op m’n lachspieren. Je kunt zo levendig vertellen. Kon ik wel even goed gebruiken.
    Heel veel plezier op jullie mooie en avontuurlijke reis,
    Groetjes,☀️,

  • André van der Kruk
    Geplaatst op 12:46h, 08 juli Beantwoorden

    Ha Paul,

    heerlijk dat je zo eerlijk deelt, dat een grote glimlach bij mij komt. Van herkenning en ja een lieve vrouw.

    Hele fijne vakantie jullie drie.
    Hartelijke groet,

  • Debby
    Geplaatst op 10:42h, 14 juli Beantwoorden

    Hallo Paul,
    Dank je wel voor het delen van deze herkenbare vakantie beleving in kleine ruimtes, op mijn eerste vrije dag van mijn vakantie wilde ik iets lezen en dacht opeens ik heb nog ongelezen mailtjes van Paul, nog niet eerder tijd voor gehad..
    Moest echt lachen!!
    Dank je wel voor de fijne start van mijn vakantie!!
    Genietse vandaag!

    • Paul Loomans
      Geplaatst op 11:05h, 14 juli Beantwoorden

      Wat leuk, Debby!

Geef een reactie

Gratis videoles ‘Stressvrij werken met Tijdsurfen’

Ben jij vaak druk en loop je achter de dingen aan?
Ontvang dan deze gratis videoles plus een aantal basisaanwijzingen om op een soepele manier je tijd en taken te beheren. Ook krijg je elke dinsdag de Wekelijkse Inspiratie met een tip hoe je stress kunt verminderden en meer vanuit rust kunt leven.
GRATIS LES
Meld je aan en je ontvangt de proefles direct in je mail.
close-link