Uit het dal klimmen

Uit het dal klimmen

Uit het dal klimmen

Het is vandaag Bevrijdingsdag, de dag dat na 5 jaar bezetting met aan het slot nog de hongerwinter, op een frisse lentedag in mei de oorlog ten einde was en de Duitse soldaten zich terugtrokken.

De huidige coronacrisis wordt wel vergeleken met deze periode en naast dat oorlog met niets te vergelijken valt, zijn er inderdaad overeenkomsten. We voelen ons ook niet vrij en we snakken naar het opheffen van de beperkingen.

Het is opmerkelijk om te constateren hoe we met zoveel verschillende mensen toch met z’n allen ongeveer dezelfde curve doorlopen. Zo was er in het begin een periode van ontkenning en verzet, daarna ontwikkelde zich een gevoel van solidariteit en ontstonden creatieve benaderingen. Vervolgens ontstond een collectief ‘we hebben er genoeg van, nu kunnen de regels echt wel aangepast worden’.

Stemmingswisselingen

Momenteel zijn veel mensen wat neerslachtig en hebben weinig energie. Die somberheid kan gemakkelijk infiltreren in andere terreinen, zoals het werk of de relaties. Het lijkt alsof hetgeen je onderneemt zinloos is. Kortom we zitten in een dal.

Het is het soort dal dat je ook tegenkomt wanneer je met de auto op vakantie gaat en de duur van de tocht begint te wegen. Je hebt er allang genoeg van maar hebt nog steeds veel kilometers voor de boeg.
Of wanneer je ziek bent en je alweer wat beter voelt maar de energie nog niet terugkomt.
Het zijn momenten van snelle stemmingswisselingen. Van verveling en meligheid, van irritatie en flauwe grappen.
Wat doe je in de auto om de stemming te keren?

Een rode sportauto of een ezel in de wei

Op zulke momenten stelden wij ouders voor om samen een spel te spelen. Er was een favoriet spel dat iedereen bezighield en waarmee je alles vergat. We maakten een lijst van een aantal zaken die je onderweg kon tegenkomen. Een kerktoren, een tractor. Een vrachtwagen met aanhanger of een kleine rode sportauto. Een ezel in de wei of iemand met een hond in de auto. Wie het eerste een item zag, kreeg een punt.
De lijst werd gezamenlijk opgesteld en de jongste mocht de punten tellen. Het eindigde vaak dat iemand moe werd en ging slapen of een boek wilde lezen.
Het eindigde met rust.

Het recept was dus afleiding.
Dat kun je ook doen in deze periode. Iets doen waardoor je aandacht niet de hele tijd gericht wordt op wat nu niet kan en wat er nu niet is.
Echte afleiding is echter niet puzzeltjes oplossen of Netflixen. Zeker zijn dat tijdverdrijvers maar ze kunnen het gevoel van leegte niet wegnemen, ze zijn net als snoep.

Vogels herkennen

Wat beter werkt is om iets te zoeken dat echt je interesse heeft: een handwerk beginnen; de Franse taal leren; het leven van Rembrandt bestuderen; vogels herkennen aan hun lied. Het gaat om iets dat je zelf proactief gekozen hebt. Daar gaat veel meer bevrediging vanuit dan van iets wat je overkomt.

Verder is het beter je niet te verzetten tegen het lege gevoel, maar het tegelijk ook niet te voeden met dramatiserende gedachten zoals dat nu niets meer goed zou zijn of dat we er nooit meer bovenop komen. Je neemt het lege gevoel met je mee en doet alles met net iets meer rust.
We kunnen niet anders doen dan de reis uitzingen en ons daarbij niet te veel focussen op de dag van de bevrijding. Ondertussen kunnen we ons richten op iets wat echte voldoening geeft.

Omgaan met een gevoel van leegte leer je in de workshop Zelfbeeld en Emoties

6 Reactie's
  • Astrid Kerkhoven
    Geplaatst op 12:21h, 05 mei Beantwoorden

    Beste Paul,

    Hartelijk dank voor je inspiratie.

    Je bespiegeling op de situatie, duiding van gedeelde gevoelens, metafoor van de lange autorit, en adviezen herken ik vreugdevol. Het doet me goed, geeft me kracht, maakt me blij om in jouw woorden mijn eigen ervaringen terug te kunnen lezen.

    Ik realiseer me nu ook dat ik – wij allen – in het telkens zoeken naar wegen om om te gaan met de situatie, op onszelf teruggeworpen zijn, en soms kunnen delen, maar het vaak ook zelf moeten doen. En dat jouw woorden me helpen om me dit “alleen zijn” bewust te worden omdat ze het “samen zijn” cadeau geven. En dat is fijn, dank je wel.

    Astrid Kerkhoven

  • Marina Fijnenberg
    Geplaatst op 14:37h, 05 mei Beantwoorden

    Beste Paul,
    Blij met de zon
    Blij met de telefoontjes
    Blij met de extra ondersteunende e-mails, ( waaronder de jouwe), de pos. appjes, de mooie wandeling en bij naderende neerwaartse gevoelens, spirituele teksten, springen, hardlopen op de plek enz. hopen op een toekomst van liefde
    en vrijheid,, groetjes,🌈,

  • Marcella
    Geplaatst op 15:47h, 05 mei Beantwoorden

    Hallo Paul,

    Mooi stukje! En precies zoals je zegt: “verplaats je aandacht naar dingen die je inspireren”; nu komt die passie voor iets of de interesse in iets zeer goed van pas (uitgezonderd van het maken van bijvoorbeeld grote reizen voor mij. Maar daar staan kleine Grote reisjes op de fiets in eigen stad tegenover). En het aanvaarden van de situatie;leven in het NU.
    Ook de mindere momenten heb ik inmiddels als waardevol ervaren. Ze zeggen alles over onszelf. En om uit te zoeken wat precies; daar hebben we nu veel (meer) tijd voor als we willen.
    Die ‘Goede oude tijd’ komt echt wel weer 🙂
    Hartelijke groeten,
    Marcella

  • Marian Rupert
    Geplaatst op 15:52h, 05 mei Beantwoorden

    Dank voor de mooie inspiratie. Heel herkenbaar! Wat zijn we universeel!

  • Anneke Jegen
    Geplaatst op 18:23h, 05 mei Beantwoorden

    Hallo Paul,

    Allereerst hartelijk dank voor al die mooie en bemoedigende bespiegelingen! Ik schreef nooit eerder een reactie in deze setting.
    Ik vind de vergelijking met een lange autorit mooi: je kunt niet (eenvoudig) uitstappen en je moet er mee dealen.
    Wat ik herken is het enorme verlangen naar zoveel rust dat ik me zorgen maak of er ooit nog iets uit m’n handen zal komen.. Er zijn genoeg dingen om te doen maar ik doe het niet! Hoewel ik wel wat doe zoals mooie boeken lezen, sudoku, contacten onderhouden enz. Toch vind ik mezelf enorm lui en ik vind het nog fijn ook! Door deze crisis is alles uit mijn agenda gevallen en ik hoef voor het eerst in mijn leven helemaal niets! Wat heerlijk!!!! Maar ik ben sterk opgevoed met het taboe van luiheid!
    Vandaag hoorde ik iemand zeggen: “Wat je niet accepteert, kun je ook niet veranderen”.
    Dat kan een mooi begin zijn!

    Met dank en hartelijke groeten,
    Anneke

  • Els Eg - Nieuwenhuyse
    Geplaatst op 18:52h, 05 mei Beantwoorden

    Paul… prachtig weergegeven! Dank je wel !
    En Ik deel ook het gevoel van Anneke… het niets moeten…mmmm

Geef een reactie

Gratis videoles ‘Stressvrij werken met Tijdsurfen’

Ben jij vaak druk en loop je achter de dingen aan?
Ontvang dan deze gratis videoles plus een aantal basisaanwijzingen om op een soepele manier je tijd en taken te beheren. Ook krijg je elke dinsdag de Wekelijkse Inspiratie met een tip hoe je stress kunt verminderden en meer vanuit rust kunt leven.
GRATIS LES
Meld je aan en je ontvangt de proefles direct in je mail.
close-link