Waar is mijn zonnebril?

14 aug Waar is mijn zonnebril?

‘Waar zijn de sleutels van de bus?’ vraag ik. ‘Zijn ze niet in het laadje?’ zegt mijn vrouw. Ik trek het linker laadje open, daar waar ook het bestek ligt. Daar liggen de sleutels. Mijn vrouw glimlacht. ‘Heb je ook mijn zonnebril ergens zien liggen?’ vraag ik even later.

Verliefd
We leven gedurende drie weken in een busje. Het is een droom van een voertuig, van binnen bekleed met smalle latjes. Aan de bovenkant zijn praktische houten kastjes getimmerd. Hij is relatief klein, een Ford Transit, blauw van kleur, je herkent hem van buiten niet als een camper. Je kunt er ook op smalle weggetjes mee rijden, daar waar een wat volumineuzere camper moet passen. Hij heeft een zonnepaneel op het dak en een koelkastje in het vooronder, waar koude biertjes in staan. Wij zijn verliefd op hem!

Lenig
Toch is lang niet alles ideaal aan deze bus. De banken achter zijn met een ingenieus systeem te transformeren in een ruim bed. Maar nadat wij twee keer hadden gezweet en geklungeld besloten we het bed gewoon uitgeklapt te laten. Het omzetten is vreselijk omslachtig en de banken zijn niet zo handig geplaatst. Het maakt dat de ruimte waarin wij ons bewegen zo klein is als een pashokje en dat bewegen zowel lenigheid als aanpassingsvermogen vereist: ‘Pas op, ik ga even achter je langs’, ‘Kun je dit even aanpakken en op het aanrecht leggen?’, ‘Ben je al klaar, ik wil even wat achter je pakken’. Als we beiden uitgerust zijn gaat alles goed. Als we moe zijn kan het soms wat schuren.

Wat ben je nu weer kwijt?
Maar wat deze kleine ruimte ook doet, in tegenstelling tot wat je zou verwachten: je raakt er sneller je spullen in kwijt. Ik ben de kampioen en ben voortdurend op zoek naar mijn verrekijker, mijn portemonnee, de zonnebrand, de flesopener, de tandpasta, mijn telefoon. Mijn vrouw is ook wel eens iets kwijt maar weet toch telkens een meewarige blik tevoorschijn te toveren als ik weer aan het zoeken ben: ‘Wat ben je nu weer kwijt?’ Op een avond besluit ik het thema op tafel te leggen. Wat is haar geheim? Hierbij de uitkomst in de vorm van adviezen:

• Geef de dingen een vaste plek. Haha, logisch toch? Voor mij niet. Ik blijk dingen vaak een tijdelijk plekje te geven. ‘Heb het zo toch weer nodig’. Als iets een vaste plek heeft kan ook de ander het gemakkelijk vinden, leer ik van mijn vrouw.
• Deze vaste plek dient logisch te zijn. Zo is de handige plek voor mijn wallet met betaalpasjes in de gele rugzak, waar ook de laptop en schrijfblok in zitten. De portemonnee met cash geld zit echter in een binnenvakje van de wandelrugzak omdat we die vooral nodig hebben tijdens de wandeltochten waar geen bereik meer is. Ook de zonnebrandolie heeft een vast plekje in deze tas.
• Stop dingen die bij elkaar horen bij elkaar. De aansteker ligt in de besteklade. Deze moet het gas bedienen en dat ligt vlak bij de keukenmesjes.
• Houd het overzichtelijk. Mijn toilettas puilt uit omdat ik er naast de tandenborstel ook de tube douchegel en het scheerschuim in gepropt had. Nu maak ik een nieuwe indeling van drie tasjes: één voor de kleine spullen, één voor de grotere en één voor geneesmiddelen e.d.
• Geef voorwerpen maar één plek. Sommige voorwerpen hebben de neiging meerdere plekken te claimen. Maar dat is gevaarlijk. Dan gaat de telefoon al gauw zijn eigen reis maken in de bus. De rolletjes met poepzakjes voor de hond hadden wel vier plekjes, waarvan twee in mijn kleding.
• Leg alles telkens weer terug op zijn plek. Dat is even wennen, want dat kost soms net iets meer tijd. Maar hoe groot is de voldoening om met een glimlach de aansteker aan mijn vrouw te kunnen geven als zij er om vraagt!

Ik neem mij heilig voor deze adviezen ook thuis toe te passen!