05 okt Waar zijn we eigenlijk bang voor?
‘Heb je het gelezen?’, vraag ik aan mijn tandarts. ‘Jazeker,’ zegt ze, ‘als je bedenkt hoe dat vroeger was, hoeveel pijn mensen toen hadden.’
Ik had voor haar een bladzijde gekopieerd uit het boek van Luc Panhuysen ‘Oranje tegen de Zonnekoning’. Het gaf een aardig inkijkje in het paleis van Versailles en liet zien welke realiteit verscholen ging onder de schone schijn. Lodewijk de 14de had last gekregen van een ontstoken kies. Nadat allerlei middeltjes niet geholpen hadden, besloten de doctoren de kies te trekken. De infectie echter bleef. Daarop werd Lodewijk aangeraden alle kiezen en voortanden te laten trekken.
De behandeling
Dat moet een mega-ingreep geweest zijn, die alleen te rechtvaardigen viel als het alternatief helse pijnen en een spoedige dood zou zijn. Terzijde vermeld ik dat Lodewijk een grote eter was. In een maaltijd kon hij verschillende flinke stukken vlees consumeren.
Bij de operatie waar lakeien en nabije vrienden in de antichambre aanwezig waren en het geschreeuw konden horen, werden de kiezen zonder verdoving getrokken. Echter, ook een gedeelte van het gehemelte kwam mee en er ontstond een gat tussen de neus en de mond dat dichtgeschroeid werd met gloeiendhete kolen.
Lees je nog gezellig mee?
Amputaties
‘Ah,’ zegt mijn tandarts, ‘in die tijd amputeerde ze ook zonder verdoving’. Vanuit mijn ligstoel valt mijn blik op mijn twee onderbenen. ‘Ze moesten snel zijn,’ vervolgt ze, terwijl ze de speekselzuiger in haar hand even neerlegt, ‘anders was de persoon al doodgebloed voordat men iets kon doen.’ Ze pakte de zuiger weer op en stopte hem kordaat in mijn mond.
Ik kan helaas niets terugzeggen, maar kijk de kamer rond en denk: waarom zijn we eigenlijk bang voor de tandarts?
Ze denkt hardop: ‘Ik zou de bladzijde over het gebit van de zonnekoning kunnen kopiëren en tussen de tijdschriften in de wachtkamer leggen.’ Ik stel mij voor hoe iemand er onvoorbereid op stoot, het leest en ter plekke in onmacht valt.
‘Dank je wel’, zeg ik oprecht tegen de tandarts. ‘Fijn dat je zo zorgvuldig werkt. Tot de volgende keer.’
Verzet opgeven
Het is belangrijk om te benadrukken dat onze pijnen niet te vergelijken zijn met de pijnen die mensen vroeger ondergingen. Dus ik kan gemakkelijk praten.
Het is echter interessant te constateren hoeveel wijzelf toevoegen aan de pijn door ons tegen de gewaarwording te verzetten. Vaak zijn wij ons niet eens bewust van dit verzet.
Dit doen we niet alleen met pijn, maar ook met emoties. En ook daarvan zijn we ons meestal niet bewust. Het uit zich in boosheid, schuldgevoelens of verwijten.
In de workshop ‘De Innerlijke Metamorfose’ ervaren we hoe we dit verzet kunnen herkennen en opheffen. Zo vermindert of verdwijnt de fysieke pijn. Ook geestelijke pijn, die is ontstaan door emoties, kan op deze manier tot rust komen.
Workshop ’De Innerlijke Metamorfose in zelfbeeld en emoties’ 13 tot 15 nov.
Werken aan je zelfbeeld en omgaan met emoties zijn de 2 thema’s van de workshop ‘De Innerlijke Metamorfose in zelfbeeld en emoties’. Het is een driedaagse workshop in het prachtige klooster Samaya van vrijdag 13 november tot en met zondag 15 november.
De vegetarische maaltijden die we daar geserveerd krijgen, zijn zo goed dat deelnemers er ongevraagd melding van maken in hun feedback over de workshop!
Reactie van een deelnemer
Ik kan makkelijker terugschakelen van secundaire emoties naar primaire emoties en ik kan glimlachen wanneer ik een van mijn oude mechanismen herken: ‘Ah en die emotie mag nog even uitklinken. Adem in en adem langzaam uit. Mijn buik wordt weer zacht, mijn schouders zakken naar beneden. Ik glimlach.’Ingeborg Hullegie-van Aalderen