Transformeer ergernis in aanvaarding

Transformeer ergernis in aanvaarding

Transformeer ergernis in aanvaarding

Vorige week mocht ik kennis maken met de punctualiteit van de Duitse Spoorwegen.
Op weg terug van het bezoek aan mijn neefje en nichtjes stap ik over in Keulen op perron 5. Ik ben ruim op tijd, dus kan goed controleren of alles klopt en daarna rustig op een bankje wachten en verder lezen. De trein komt wel wat laat binnen. Ik spring er snel in, de deuren sluiten en weg rijdt hij. Binnen blijkt het een heel andere trein te zijn die niet verder gaat dan het nabije vliegveld.

Ik stap uit op een weids bijna leeg station. Mijn beste optie is weer terug naar Keulen en een uur wachten op de volgende combinatie. 
Had ik nou niet goed gekeken? Was er iets omgeroepen dat ik niet had gehoord? Ik mag van mijzelf een biertje en een Bräzel als troost. 
De nieuwe verbinding brengt mij naar Duisburg. 
Inmiddels is het donker en zachtjes begint het te regenen. In kleine lettertjes op een scherm in de hal kan ik lezen dat de aansluiting naar Arnhem vandaag van perron 13 vertrekt in plaats van 12. Moet je wel net zien, denk ik bij mijzelf. Drommen mensen staan op dit perron te wachten op de trein die ook na 10 minuten over tijd nog niet komt. Ik heb weliswaar ruime overstaptijd, maar het begint nu krap te worden. 
Na een kwartier rijdt de trein binnen … op spoor 12. Er gaat een schok door de menigte en de massa haast zich met koffers en kleine kinderen trap af, tunnel door, trap op naar de verlaatte trein. De scene zou het goed doen in een humoristische film. 

De machinist excuseert zich over de luidspreker vanwege die Bauarbeiten en belooft dat de verloren tijd goed gemaakt zal worden en wij ruim op tijd in Arnhem zullen zijn. 
Ik vermoed dat hij zich niet nog eens durft te excuseren want we vernemen niets meer wanneer het omgekeerde waar blijkt te zijn: de trein sukkelt door de nacht, telkens weer tot stilstand komend in het midden van nergens.  
Bij elke stop voel ik nieuwe ergernis opkomen. 

Wacht even, dit is een testtraject. Niet alleen voor de trein maar ook voor mijn gemoed. 

Ik ga verzitten en kijk hoe de regendruppels langs de ramen kleine riviertjes vormen. Een mevrouw aan de overkant van het pad zet haar telefoon op luid zodat haar damesgezelschap een Duitse Schlager kan horen. Na enige schroom begint het groepje uit volle borst mee te zingen. 
Naast me zit een man huiswerk te maken zonder een spier van zijn gezicht te vertrekken. 
De trein zet zich weer in beweging. Ik sluit mijn laptop en besluit deze les in cultuur maar gewoon tot mij te nemen en ben benieuwd wat de volgende Schlager zal zijn. 
De aansluitende trein in Arnhem vertrekt voor de verandering wel op tijd.
De overstap haal ik trap omlaag, tunnel door, trap omhoog op het nippertje. In de overvolle trein is er zowaar nog een plaatsje vrij. 

Ergernis ontstaat als het tegen zit. Het is een waardevolle kunst dit te kunnen ombuigen naar aanvaarding. Dat betekent nu ook weer niet gelaten alles maar goed vinden, maar wel een situatie nemen zoals hij is als je er toch geen invloed op hebt. Het decor krijgt dan een andere kleur. Van koud en vijandig wordt het nu warm en misschien zelfs grappig als je een Duits damesgezelschap tegenover je hebt zitten.

De kelder van het huis van De StressOntknoping: Emotionele verwerking 
Je verzet opgeven leer je in de workshop Zelfbeeld en Emoties die 6 november start.

4 Reactie's
  • Judith
    Geplaatst op 13:13h, 22 oktober Beantwoorden

    🙂 Wat een heerlijk herkenbaar treinverhaal. Ik lees ‘m straks vast nog een keer als ik in de trein zit..

  • Abey Jaarsma
    Geplaatst op 13:23h, 22 oktober Beantwoorden

    Ik zíe het voor me! Mooi voorbeeld van ‘Welcoming the unwelcome’, zoals de titel van het nieuwste boek van Pema Chödrön.

  • Agnes
    Geplaatst op 13:11h, 23 oktober Beantwoorden

    Een mooie inspiratie voor mij, ik kan me nog weleens flink ergeren opmijn werk en realiseer me steeds vaker dat dat precies heel veel energie kost!

    Dat OV blijft altijd spannend, een aantal jaar geleden belde onze oudste zoon op zondagavond 20:30 een beetje in paniek op: hij stond op station Essen (vlak over de grens bij Nijmegen) en er bleek helemaal geen trein meer naarNederland te gaan. Het was de eerste keer dat hij zelfstandig zo ver reisde. Zelf snel met OV9292 gebeld en er bleek nog een bus naar Nijmegen te rijden over 2 minuten. Vanuit Nijmegen naar Rotterdam was tegen die tijd niet meer mogelijk (echt waar!) Dus zoonlief naar de bus gerend (die er 3 kwartier over zou doen) en wij met de auto naar Nijmegen. Zelden iemand zo opgelucht gezien als toen we daar aankwamen.

  • Anneke Scholte
    Geplaatst op 14:47h, 27 oktober Beantwoorden

    Haha Paul, heel herkenbaar! gisteren met de trein uit Zwitserland gekomen en bij de overstap in Mannheim (de halte vóór Frankfurt Lufthafen) viel er aansluiting weg door vertraging. Volgens de omroeper was het het beste als we met z’n allen de volgende trein zouden nemen (!!) met alle grote koffers en rugzakken en veel kinderen ivm de herfstvakantie. Niks gereserveerde plaatsen, je was al blij dat je kon zitten. Maar eenmaal op weg werd het opgepakt toch nog heel gemütlich en bij elke halte schoof de drukte op en deden we een soort stoelendans. Ook weer leuke gesprekken gevoerd en mensen bekeken 😉

Geef een reactie

Gratis videoles ‘Stressvrij werken met Tijdsurfen’

Ben jij vaak druk en loop je achter de dingen aan?
Ontvang dan deze gratis videoles plus een aantal basisaanwijzingen om op een soepele manier je tijd en taken te beheren. Ook krijg je elke dinsdag de Wekelijkse Inspiratie met een tip hoe je stress kunt verminderden en meer vanuit rust kunt leven.
GRATIS LES
Meld je aan en je ontvangt de proefles direct in je mail.
close-link