Auteur: Paul Loomans

We staren naar een groot bord met een veelheid aan kaartjes erop. Links staan de tijden, boven de locatie. Ik kijk mijn dochter aan. Wat betekenen al deze titels? Waar zullen we naartoe gaan? Ik kijk op mijn klokje en zie dat over vijftien minuten...

‘Ik werk ook nog bij de brandweer,’ zegt hij ‘dat is met deze smalle straatjes soms wel link. Als je dan van die toeristen hebt die zo’n dikke bus langs de kant van de weg zetten. Hij kijkt omhoog alsof hij de herinnering zoekt in...

Daar komen ze op me af gerend: ‘Paul, wanneer is de voorstelling?’ Ik moet van binnen lachen, het is pas de eerste dag. ‘Nog vijf dagen,’ antwoord ik ‘maar de vierde dag kunnen we al samen oefenen. En jullie kunnen nu al iets bedenken.’ De kinderen...

Als de avondmeditatie voorbij is loop ik over een lang onverhard pad dat gemarkeerd wordt met minuscule zonne-energie lampjes naar mijn kamer. Het indrukwekkendste licht komt echter van boven: recht voor mij uit, dicht bij de horizon, glinstert Cassiopeia, de niet te missen constellatie in...

‘Waar zijn de sleutels van de bus?’ vraag ik. ‘Zijn ze niet in het laadje?’ zegt mijn vrouw. Ik trek het linker laadje open, daar waar ook het bestek ligt. Daar liggen de sleutels. Mijn vrouw glimlacht. ‘Heb je ook mijn zonnebril ergens zien liggen?’...

‘Hoor jij het ook,’ vraag ik mijn vrouw ‘hoor je ook dat geluid?’ ‘Ja’ zegt mijn vrouw, maar het lijkt haar niet te deren. Ze is in het laatste hoofdstuk van haar boek. Ik denk bij mijzelf: het gaat wel over, dat is iemand die het...

Aarzelend kijkt ze om zich heen. Ze staat op een smalle richel op éénhoog bij de bovenburen. Verdergaan betekent een flinke stap over de leegte om daar de volgende halte te bereiken. Ze gaat even zitten. Dan richt ze zich weer op en besluit om...

‘Ik heb het’ roept mijn zoon uit. ‘Terwijl ik onder de douche stond, heb ik de oplossing van de bug gevonden. ‘Wat was het voor een bug?’ vraag ik moedig. Mijn zoon weet wel dat ik het echt probeer te snappen en hij vereenvoudigt zijn...

Zelfs mijn bergschoenen had ik meegenomen, mijn enige schoenen die waterdicht zijn. Klein foutje: ik had de verkeerde regenbroek ingepakt. Toen ik hem uit m’n tas haalde bleek het die met de kapotte rits te zijn. Geeft niet, dacht ik, en ik plakte het klittenband...

‘Zullen we ook nog even naar buiten gaan?’ vraag ik aan mijn vrouw. We zijn in het muziekgebouw aan het IJ. Voor het gebouw is een groot terras. Na het concert is het nu nacht geworden. Er komt een boot langs gevaren. De donkere contouren...

‘Dit zijn de regels’ zeg ik. De groep die nu in een cirkel staat, luistert aandachtig. Ze hebben net met een willekeurige collega uitgewisseld wanneer zij rustig kunnen werken en wanneer er stress ontstaat...

‘Kom hier’ roep ik naar Gizmo, onze hond. Gizmo kan lekker ondeugend zijn of eigenwijs. Of allebei. Ik probeer het opnieuw: ‘Gizmo, kom hier’. Gizmo snuffelt aan een bergje zand op een bouwplaats en doet alsof hij mij niet hoort...

‘Nu heb ik nog een verrassing voor jullie.’ Cas opent de kofferbak en haalt er een statief uit met een telescoop erop. Met een geoefend gebaar zwaait hij het statief over zijn schouders. ‘We gaan daar linksaf en dan de heuvel op.’ De heuvel blijkt...