Auteur: Paul Loomans

‘Er is een school die zegt dat stress juist goed is. We hebben geen stressprobleem, we hebben een rust en herstel-issue’. Ben Owden kijkt mij glimlachend aan. ‘Wat vind je hiervan?’ vraagt hij. Het is een goede vraag. Deze gedachte kom ik vaker tegen. Men denkt...

‘Wie ben jij?’ vraagt ze mij terwijl ze haar zwarte haren naar de zijkant schudt. Ik kijk haar aan en zeg ‘Ik ben Paul, ik ben de broer van Pieter’. Ze is even stil. ‘Pieter is dood,’ zegt ze ‘Pieter is in de hemel’. ‘Als...

‘Houd je van koffie?’ vraagt hij me. ‘Ja, best wel’ zeg ik. Hij kijkt mij onderzoekend aan alsof hij probeert in te schatten in welke mate ik koffiekenner ben. Hij besluit voor vol te gaan en opent een kastje. Daar haalt hij een goudkleurig pakket...

‘Tjok, tjok, tjok’, in een regelmatig ritme lopen de oude mannen de steile straat omhoog. Daar is een bocht. Achter de bocht gaat de weg over in een stenen trap. Ook die gaan zij omhoog. ‘Tjok, tjok, tjok.’ We zijn in een bergdorpje in Sardinië....

Ik lig zo stil mogelijk. Mijn dochter staat achter me. De vrouw naast mij is met allerlei apparatuur bezig. Ze koppelt een lange blauwe plastic slang aan een stuk gereedschap. ‘Lig je goed?’ vraagt ze. Ja, ik lig goed. Dan voel ik de naald op...

Het voelt wat onwennig aan, die harde tegels onder mijn voeten. In de zentempel waren alleen onverharde paden. Hier vliegt er een helikopter over. Even later hoor ik een ambulance. In Amsterdam zijn het achtergrondgeluiden waar je nauwelijks van opkijkt, maar voor mij voelt het als...

We lijken wel de dwergen uit het sprookje van sneeuwwitje. Achter elkaar lopend en met schoppen over de schouder beklimmen we de heuvel. Links en rechts zijn door de storm omgewaaide bomen. We volgen een kleine bergbeek die uitkomt bij een gebouwtje. Achter dat gebouwtje...

We staan achter de deur van de eetzaal. Binnen is geroezemoes, buiten de zenuwen. Het is de feestavond en ik sta hier met alle gelegenheidsacteurs te wachten op mijn beurt. Naast mij staat Jade. Jade is 5 driekwart jaar oud zegt ze zelf en een...

‘Ik heb een lichte wandeling gevonden,’ zeg ik tegen mijn vrouw ‘we hoeven slechts 300 meter te klimmen.’ Aan het begin van onze vakantie met de blauwe bus doen we het rustig aan, hebben we afgesproken. Inlopen, noemen de klimmers dat. Ik heb zelf ook...

Ik kijk uit het raam naar beneden. Diep onder ons ligt de bedding van de bergbeek. We zitten in een bus die men gemeend heeft felroze te moeten kleuren. De chauffeur doet dit parcours dat voor auto’s verboden is, meerdere malen per dag en hij...

We zitten onbeweeglijk stil in zenmeditatie, midden in de stad met alle ramen en deuren open, want het is bloedjewarm. Geen zucht wind, alleen maar hete lucht en een fluitende merel. Dan horen we boven ons gestommel, een balkondeur gaat open en een jong kindje...

‘Mag ik je vragen hoe het gebruik van je intuïtie zich verhoudt tot een planning? Bij grote projecten is er altijd een planning. In mijn rol als professor moet ik een semesterplanning maken, die ik vervolgens gebruik voor de wekelijkse planning. Moet ik hiermee stoppen...

Als ik de trap afdaal naar de vestiaire van onze zendojo, valt mijn oog meteen op de cover van een tijdschrift van Phoenix opleidingen: een man met brede schouders in een net pak met stropdas en daarboven een wolvenkop. Het draagt de titel: ‘Het beest...