Wekelijkse Inspiraties

Ontvang elke week op dinsdagochtend een situatie uit de praktijk, toegelicht door de zenmonnik Paul Loomans.
Je krijgt inzicht hoe je stress kunt voorkomen en vanuit rust kunt leven. Meer dan 7000 enthousiaste lezers!

  • Wij zitten op de bank en zijn net aan een film begonnen als mijn vrouw roept: ‘Paul, moet je kijken’. Tegelijk springt ze op en rent naar de keukendeur. Tussen de takken van de pruimenboom is er een plek zo groot als een opengevouwen krant die fel aan het branden is..(meer)

  • ‘Dat heb ik vannacht gevonden’ grapt Hans van Manen half tegen zichzelf, half tegen de cameraman. Het is ook een knipoog naar zichzelf want Hans weet echt niet waar die vondst vandaan komt...(meer)

  • We vormen een kring. In deze kring mag je het woord nemen door een stap vooruit te doen. Iedereen kijkt naar jou. Je deelt met de groep óf iets wat je gewaardeerd hebt aan de training óf iets waarmee je juist moeite had....(meer)

  • Ken je dat je een knoop in de maag hebt van een vervelend voorval?  Niets lijkt te helpen om die knoop er weer uit te krijgen. Je denkt en peinst over wat je gaat doen om het verhaal op te lossen. Al die tijd blijft de knoop in de maag voelbaar ... (meer)

  • We kunnen extra boos worden wanneer we 'op onze ziel getrapt worden', wanneer we ons diep geraakt voelen. In de praktijk betekent dit dat er langs een oude wond geschuurd wordt, een plekje in onze herinnering... (meer)

  • Het zelfbeeld verbeteren, waarom lijkt dat zo moeilijk? Dat is vooral omdat je denkt dat je erg je best moet doen om het zelfbeeld te verbeteren. Maar dat werkt nu juist averechts. Een positief zelfbeeld is in de eerste plaats jezelf aanvaarden zoals je bent ... (meer)

  • Ik schrik wakker, wat was dat nou? ‘Oh’, zegt mijn vrouw slaperig, ‘dat is waarschijnlijk iemand die iemand anders komt ophalen, die toetert elke morgen’ en draait zich om en slaapt verder. Maar ik ben wakker, bij mij werkt dat anders. Ik heb een alertheidsmechanisme ... (meer)

  • Je zelfvertrouwen vergroten met oefeningen vraagt een stap vooraf. Het begint bij het aanvaarden van jezelf nú en ook van je huidige omstandigheden. Als je dat niet doet, zul je een eeuwige tweestrijd voeren .... (meer)

  • Je eigenwaarde vergroten begint daarom bij het volledig accepteren van wie je nu bent. Inclusief de afwijzingen van jezelf. Vervolgens kun je op deze basis oefeningen doen die extra helpen je eigenwaarde te vergroten, bijvoorbeeld met de krachtspreuk ‘Ik heb zelfvertrouwen’ .... (meer)

  • De hand maakt een eigenaardige gebaar. Hij grijpt de arm van de vrouw vast en laat hem niet meer los. De vrouw raakt in paniek. De man met de bijl komt dichterbij. Hij cirkelt rondom het paar en wordt steeds onrustiger. Daar zwaait de bijl in de lucht ... (meer)

  • Om deelnemers aan een workshop te laten begrijpen wat er bij angst gebeurt, doe ik een oefening. Deze oefening laat inzien waarom wij mensen (in tegenstelling tot andere zoogdieren) zoveel last kunnen hebben ... (meer)

  • 'Je kunt goed volhouden' zei een deelnemer tegen mij. 'Welnee', zei ik, 'ik heb juist helemaal niet zoveel discipline. Wat ik wel heb is passie.' Passie is de motor waarop ik iets doe wat op discipline lijkt ... (meer)

  • Als je gaat leren mediteren is geduld de beste raadgever. Probeer niet iets te bereiken. Geef je over aan de houding en de ademhaling en laat al het andere los.... (meer)

  • Zelfacceptatie kan niet iets zijn waar je lange tijd moeite voor gaat doen en wat je in de toekomst gaat bereiken. Zelfacceptatie kan alleen maar nu zijn. Het betekent dat je jezelf accepteert tot in alle vezels en uithoeken van je bestaan...(meer)

  • Heb je wel eens gehoord van de 5-seconden regel van Mel Robbins? Het concept is ontstaan uit de observatie dat wanneer er een nieuw idee in je opkomt, de hersenen na een paar seconden allerlei bedenkingen beginnen te verzinnen om het niet ... (meer)

  • Ik wil zonder moeite bekennen dat ik zelf een perfectionist ben. Kijk maar naar deze inspiratie. Hij is mooi vormgegeven. Er zit een zelfgemaakte foto bij. Die foto is nog wat bijgewerkt..... (meer)

  • Wat je direct kunt doen aan een gevoel van oververmoeidheid en altijd maar moe zijn? Tips die meteen helpen en die je zowel rust als energie geven … (meer)

  • I'll save you a seat next to me. You're always at the table. Hope you're proud of what you see. Watchin' with the angels...(meer)

  • Wanneer we het over gezondheid hebben, dan denken we in eerste instantie aan ons lichaam en dan aan onze geestelijke gezondheid. Er is echter nog een derde factor die net zo belangrijk is als deze eerste twee, dat is je sociale gezondheid...(meer)

  • We zitten met 5 personen aan een klein tafeltje na de zenmeditatie na te kletsen. Machteld vertelt over een lezing die zij heeft bijgewoond van een bevriende psychiater. Het thema was transparantie versus het hebben van een geheime ruimte...(meer)

  • ‘Gewoontes zijn je ergste vijand maar ook je grootste vriend’ zegt Marieke Adriaanse, hoogleraar gedragsverandering. Het schijnt dat 40% van alles wat we doen op een dag een gewoonte is...(meer)

  • Als ik de dojo binnenga, de dikke houten balk overstap en het altaar wil groeten wordt mijn blik naar rechts getrokken. Op de plek waar de zenmeester gewoonlijk zit, ligt op zijn kussen een grote bos bloemen, nog in cellofaan. Mijn gedachten razen door mijn hoofd...(meer)

  • ‘Ik merk het pas op als het te laat is,’ zegt Alice ‘dan erger ik me vreselijk’. Alice doet de training Assertiviteit en Heldere Communicatie bij mij. Wanneer je nieuw gedrag aan het leren bent, is het belangrijk om te beseffen dat een wezenlijke fase van ontwikkeling het stadium “bewust onbekwaam” is...(meer)

  • ‘Doet dit pijn?’ vraagt mijn fysiotherapeut Rogier. Hij drukt met zijn vingers op een plek in mijn lies. Ik heb geen kans om te antwoorden. Ik schreeuw het uit. Het doet veel meer pijn dan dat je logischerwijs zou mogen verwachten...(meer)

  • Pijn is een wonderlijk verschijnsel, althans het is wonderlijk hoe ons lichaam ermee om kan gaan. Gepassioneerd las ik het op de laatste wetenschappelijke inzichten gestoelde boek Begrijp de pijn...(meer)

  • Als ik mijn laptop aandoe en Zoom aanzet, sta ik meteen in een andere zen-dojo, met andere beoefenaars, allen in kinhin, zoals de loopmeditatie heet. Het is alsof ik in de stilte stap...(meer)

  • ‘Uiteraard hoef ik je niet te vertellen dat dit donkere, verontrustende tijden zijn’ begint Oliver Burkeman zijn nieuwsbrief die na het begin een onverwachte wending krijgt....(meer)

  • De dood heeft ijzige vleugels. Hij zeilt onhoorbaar zwevend over het besneeuwde landschap en de dichtgevroren meren. De dood heeft geen woorden en toont geen begrip. Hij heeft geen straks en ook geen weg naar buiten....(meer)

  • Met mijn ogen speur ik de hemel af. Ik zoek naar kabels in de lucht en naar iemand die daarop zou lopen maar nergens is iets te bekennen. Zou vanwege de regen het schouwspel dan voortijdig beëindigd zijn?...(meer)

  • Terwijl ik naar huis fiets lijkt het alsof Amsterdam de geur van een krachtige bouillon heeft. Telkens ruik ik het op een andere plek: bij Paradiso en bij de brug over de Amstel...(meer)

  • ‘Vaak begin ik mijn lessen met een moment stilte,’ zegt Mirjam ‘soms een paar minuten maar af en toe ook langer’. Mirjam is docent wiskunde. Zij is een bevlogen leerkracht...(meer)

  • Een van mijn eerste individuele cliënten van De StressOntknoping was Freek, hij werkte in een instelling voor jongeren met bijzondere ondersteuningsbehoeften. Hij bezocht mij in het Zencentrum...(meer)

  • Ik zie dat het hem te veel wordt. Hij is zo’n stoere bink en nu komt er vocht in zijn ogen. Hij kijkt mij aan en zegt: ‘Ik vind het zo ongelofelijk stom van mij. Ik zei nog tegen mijzelf: je mag niet meedoen...(meer)

  • Hoe kan het dat klachten afnemen als je een neppil slikt? Het effect van een placebo is zo groot dat de deze week overleden professor gezondheidskunde Andrea Evers er haar levenswerk van maakte dit gegeven te bestuderen...(meer)

  • Het lijkt alsof mijn stem in de leegte praat. Ik hoor mijzelf nog wel maar hoort mijn vrouw wel wat ik aan haar vertel? Midden in een zin is de verbinding uitgevallen....(meer)

  • ‘Wraff, wraff’ hoor ik en hoewel ik hem nog niet kan zien, vermoed ik te weten wie het is. Ik klauter verder het steile pad omhoog, over rotsen en steenpaadjes. Als ik mij omdraai heb ik uitzicht over de brede vallei...(meer)

  • ‘Nee, we kunnen geen uitzondering maken. Alleen als jullie een reservering hebben kan ik jullie de code geven.’ Deze geheime code is om een slagboom omhoog te laten gaan, die alle verkeer naar het berggebied in beide richtingen blokkeert....(meer)

  • ‘Als het maar niet te toeristisch is’ zegt mijn vrouw mij. Vanuit een ooghoek neem ik iets vreemds waar. Een grote witte kraag. De kraag wordt gedragen door een breed glimlachende man die met grote gebaren met andere mannen communiceert in het instapgedeelte van de trein. Nu komen ze de wagon binnen...(meer)

  • ‘Zzzzz,’ hoor ik gevolgd door een doffe ‘spatsch’. Ik draai me om en kijk in de blauwe ogen van Gingko. Gingko is de kat van de bovenburen. Het is een jonge grijze kater met elegante bewegingen en fijne manieren. Behalve nu dan. Al dagen is hij aan het studeren wat de handigste weg naar beneden is...(meer)

  • Al in de metro merken we de drukte en de opgewondenheid op. Naast ons staat een vrouw met glitters om haar ogen. Mijn vrouw die ook uitgelaten is spreekt haar aan. Ze raken meteen in gesprek. Even later zie ik de vrouw een glazen potje met goudglitters tevoorschijn halen. Enkele tellen later is ze begonnen mijn vrouw van glitters te voorzien...(meer)

  • ‘Jij bent een echt vriendenmens’ zegt Rose Mary aan het eind van het interview. Ik herhaal het thuis tegen mijn vrouw, die een spottend lachje op haar gezicht laat verschijnen. ‘Wat? Jij een vriendenmens?’’..(meer)

  • ‘Ik ga niet stemmen,’ zegt mijn dochter ‘ik geloof er niet meer in’. Mijn vrouw reageert vanuit haar hart: ‘Het is wel belangrijk om te stemmen want daarmee kun je jouw invloed uitoefenen. Het is juist positief om wel deel te nemen.’..(meer)

  • Het is stil in de dojo. Barbara Kosen, zenmeester uit Madrid, leidt de sesshin. Ze kijkt tegelijk vriendelijk en scherp uit haar ogen. ‘Wie heeft er een vraag?’ zegt ze. Luc staat op en gaat face to face recht voor Barbara zitten...(meer)

  • Zijn auto had hij wat verder weg geparkeerd omdat zijn eigenwijze routeplanner hem naar een zandweggetje gevoerd had. Maar ik had hem al in de gaten. Het duurde even voor de deur openging. Hij liep naar de andere kant en hielp zijn kinderen uit de auto. Die waren zichtbaar moe van de lange reis. Beide hadden prinsessenjurkjes aan...(meer)

  • Ik hoor een hijgend geluid. De adem van iemand die een krachtsinspanning levert. Ik verwacht dat er zo een stem gaat klinken, maar het blijft bij hijgen, in een regelmatige cadans. Het geluid komt uit de telefoon van mijn vrouw. Ook zij is gespannen aan het luisteren. Dan begint tussen de ademteugen door een stem te praten. ‘Ik ben in de problemen gekomen’ zegt de stem...(meer)

  • Met een ferme zwaai draait hij het dier op de rug. ‘Wat zal ik doen?’ vraag ik behulpzaam. De vorige avond had mijn schoonzus mij gevraagd of ik wilde helpen bij het scheren van de schapen. Ik moest even nadenken. ‘Je hoeft alleen maar het schaap vast te houden,’ zei ze bemoedigend ‘het scheren zal hij doen’...(meer)

  • Ik zet de emmer met de dweil in een hoek en kijk om me heen. De vloer glanst, de ramen kijken ruimhartig naar buiten. De aardrode muur die een hele zijkant beslaat, leunt vriendelijk tegen de lege ruimte aan en kijkt uitnodigend naar een volgende huurder...(meer)

  • ‘Poff’ horen we gevolgd door een gilletje. En meteen weer ‘Poff’. Ik draai mijn hoofd om en kijk over het drukke plein. Ik zie een enorm springkussen met een as in het midden waaraan een horizontale zwevende boomstam zit die als een reusachtige wijzer rondzwaait en alles op zijn weg neermaait...(meer)

  • Datgene wat we het meeste voelen bij een onaangenaam voorval, datgene wat het meeste opspeelt, is vaak niet de emotie zelf maar ons verzet ertegen. Je kunt dit goed waarnemen bij fysieke pijn. Als je je elleboog stoot tegen een openstaand kastje, vlamt er een felle steek door je heen, onmiddellijk gevolgd door zelfverwijt en boosheid: ‘Oh wat stom van me’...(meer)

  • ‘Ik wil nog een ding uitproberen’ zei Ted en keek peinzend de groep rond. De schrik sloeg mij om het hart. Ik dacht dat ik alles gegeven had en dat het nu goed zou zijn. ‘Er is nog een ding dat ik graag wil zien’ ging Ted door. ‘Ik leg het je uit’. Ik kreeg een ingeving. ‘Ik moet even naar de wc,’ zei ik ‘ben zo weer terug’...(meer)

  • Voorzichtig doet Henk de deur open. Er is zacht licht en koele lucht. Marianne ligt in een rieten mand. ‘Dat wilde ze zelf’, zegt Henk. Het past ook goed, denk ik. Het draagt bij aan de eenvoud en de rust die de ruimte ademt....(meer)

  • Deze week wil ik je graag een filmpje laten zien van een bijzondere ontmoeting. Misschien ken jij mijn spirituele achtergrond maar veel mensen weten het ook niet. Ik loop er niet telkens mee te koop. Je kunt mijn trainingen gerust volgen zonder meditatie te beoefenen of iets over zen te weten...(meer)

  • Daar kreeg ik een appje: ‘Ben hopeloos vertraagd door oponthoud op een vliegveld. Weet nog niet zeker of ik op tijd kan zijn vanavond.’ En even later: ‘Sta nu op een ander vliegveld en blijkt dit vliegtuig vertraging te hebben.’ Ik moet van binnen glimlachen...meer)

  • Ik zit naast François, die een flinke snor draagt en meestal op een motor zit. Hij is een echte motard, zoals de fransen zeggen. François priegelt met zijn dikke vingers om een draad in zijn splinterdunne naald te krijgen. ‘Kun jij eens proberen?’ fluistert hij, want we zijn in stilte...(meer)

  • ‘Dat is precies waar wij naartoe gaan’ zeg ik aan mijn vrouw, het Drents-Friese Wold. In dit natuurgebied is een roedel met maar liefst 12 wolven. Als we uit de auto stappen bevinden we ons aan de rand van dit bos- en heidegebied. Vanuit het huisje lopen we zo de natuur in...(meer)

  • We houden een verlate nieuwjaarsborrel in de kale middenruimte van het pand waar ik werk. De ruimte is net leeggekomen en volledig gestript. Deborah en Jessie hebben de ruimte versierd met gekleurde lampjes, een groot rood hart en een rood tafelkleed, want het is Valentijnsdag. Vroeger was het pand het Burgerziekenhuis...(meer)

  • Plots gaat de plafondlamp in mijn kamer uit. De gele schemerlampjes blijven wel branden. Vreemd, denk ik bij mijzelf, hoe kan dat nu? Ik loop naar de schakelaar naast de deur en klik erop. De lamp gaat weer aan. Ik kan geen verklaring bedenken en begin mijn aantekeningen door te nemen voor de workshop die ik dit weekend geef...(meer)

  • Dat zen mediteren is, weten de meeste mensen wel maar de betekenis van dat doek dat sommigen over de schouder dragen, weten maar weinigen. Ik ben in Barcelona om een weekend beoefening te leiden en heb besloten te praten over de kesa zoals dit doek heet...(meer)

  • In een afgeschermde omgeving leidt Bryan een leven dat volledig gericht is op één doel: veroudering tegengaan. Bryan loopt van zijn slaapkamer naar de fitnesshal en van de keuken naar de tuin met zwembad. Verder komt de camera niet en Bryan ook maar zelden...(meer)

  • Ik speel Jeroen. We stellen dat Anne en Jeroen samen een event georganiseerd hebben maar nu aan het einde van de dag heeft Jeroen een vroegere vriendin, Julie, ontmoet en die twee zijn gepassioneerd aan het praten. Anne is in haar eentje aan het opruimen. Maar dat is veel werk...(meer)

  • ‘Hé pap, je wordt genoemd in The New Yorker’ schrijft mijn dochter me in een appje, gevolgd door een link naar het artikel. ‘Hoe weet jij dat nu?’ vraag ik. ‘Een collega stuurde het mij door.’ The New Yorker is een wekelijks magazine met een oplage van meer dan een miljoen...(meer)

  • Zoals een strakgespannen veer los kan schieten, zo word ik bij mijn benen gegrepen en in bed getrokken. Ik ril en trek er zelf nog een deken overheen. Mijn vrouw zegt dat ik 48 uur bijna aaneengesloten geslapen heb maar voor mij was het draaien en keren met een heet, moe en pijnlijk lijf...(meer)

  • Een meisje drukt zich stevig tegen haar moeder aan: ‘Ik ben bang, mama’. ‘Er gebeurt niks,’ zegt de moeder ‘het is allemaal maar alsof’. Een gehelmde acteur op een beeldscherm begeleidt ons. ‘Maak nu je stoelriemen vast’...(meer)

  • Ineens staat Ramon de sommelier bij onze tafel en zegt: ‘Ik weet dat jullie een andere wijn besteld hebben maar we hebben ook nog dit’. Met een zwierig gebaar plaats hij een fles op tafel. Op het etiket staat met sierlijke letters Paul Papa Ebony. Het is een fles Monbazillac....(meer)

  • Straks in deze Inspiratie zul je iets tegenkomen wat je niet verwacht. We zijn met onze groep van trainers Tijdsurfen in Nieuwegein voor onze jaarlijkse Trainers Tijdsurfen Inspiratiedag. Deze ontmoetingsdag heeft elk jaar een eigen thema en dit jaar is het onderwerp: ‘Bevlogen een training geven’...(meer)

  • We zitten met 25 mensen in een kring, de stoelen staan nauw tegen elkaar aan. En ondanks de grootte van de groep is het gevoelig stil. ‘Nu gaan we de derde pijler van communicatie doen,’ zeg ik ‘deze drie pijlers samen voorkomen de meeste misverstanden, wrijvingen en conflicten...(meer)

  • ‘Weet je nog dat we aan het begin van de tocht een vijgenboom tegenkwamen vol met rijpe vijgen? We aten tot we niet meer konden.’ Ik duik in mijn herinnering. Van deze tocht weet ik zo ongeveer alle plekjes nog waar we onze tipitent opgezet hebben. Of ook die ene nacht dat we dat niet konden...(meer)

  • Ik kijk naar de nu lege smalle weg naast mij. Was het daar dat het gebeurde? Ik herken elk huis, elke boerderij en elke bocht in de weg. Nu zie ik een enkele auto gebruik maken van deze kanaaldijk. Donderdagavond rijd ik samen met Arnaud, een mede zen-beoefenaar, naar Schoorl waar onze zengroep een boerderij afgehuurd heeft voor een retreat...(meer)

  • Rik zet zijn sirene aan en snel en kalm tegelijk draait hij zijn auto over het fietspad de rotonde op die hij in omgekeerde richting neemt. Vervolgens rijden wij in grote snelheid naar de plaats van het ongeval. ‘Je mag blijven zitten of meekomen’, zegt Rik terwijl hij de auto op de middenberm parkeert ‘soms is het heftig, kijk maar’...(meer)

  • In de zen wordt het verhaal verteld van zenmeester Gensha (835 - 908). Deze meester herhaalde voortdurend een en dezelfde spreuk: het universum is een schitterende parel. Op een dag kwam een leerling naar hem toe en zei: ‘Kunt u dat uitleggen alstublieft?’ ‘Wat valt er uit te leggen?’ antwoordde de meester ‘Het universum is een schitterende parel’...(meer)

  • Ik stop mijn hand in mijn zak en voel naar de sleutels. De andere zak dan. Ik sta in het koude keldertje dat de omkleedruimte van onze zendojo is. Nee andere zak ook niet. Eerste zak opnieuw. Dit kan maar een ding betekenen. Ik heb de sleutels vanmorgen bij aankomst in mijn fiets laten zitten...(meer)

  • ‘Oh,’ zegt ze met een glimlach ‘ik weet niet of we dat hebben.’ Ik ben in een yogacentrum en heb om koffie gevraagd. ‘Geeft niet’, zeg ik ‘thee is ook goed.’ Vanmorgen ben ik na de zenmeditatie onmiddellijk vertrokken om hier op tijd te zijn. Ik doe mijn jas uit. Onder de kapstok staat een baby-kinderwagen. ‘Is dat jullie kindje? Mag ik even kijken?’ Vredig ligt het baby’tje te slapen...(meer)

  • Ik heb net een workshop gegeven voor het Inspiratiepunt van de Politie van Oost-Nederland, aan tien medewerkers uit verschillende afdelingen: wijkagenten, recherche, ondersteuning. Na afloop als ik mijn spullen bij elkaar gepakt heb, ga ik een broodje eten in de gigantische kantine op de eerste verdieping. Ik ga zitten aan een lege tafel aan het raam...(meer)

  • Hij draait zich om, kijkt met een vurige blik recht voor zich uit, neemt een aanloop en glijdt dan als een voetballer die een doelpunt gemaakt heeft over de dansvloer op z’n blote knieën. De muziek komt uit een gereedschapskist met ingebouwde speaker. De dj zit aan de overkant en prikt de verzoeknummertjes op zijn telefoon...(meer)

  • In een greep heb ik haar bij haar tuigje te pakken. Nog een halve seconde eerder is het een vechtende kluwen honden. Gizmo ligt op zijn rug, de veel grotere soort van bordercollie bovenop. Wild gaan de koppen heen en weer en trappelen de poten. Een paar meter verder ligt het oranje hondenballetje waar het allemaal om begon...(meer)

  • Op een Engelstalig blog verscheen een pagina over Time Surfing, de Engelse uitgave van Ik heb de tijd, handleiding in Tijdsurfen. Ik vind het verbazingwekkend om te zien hoe juist deze reacties inhoudelijk waren. Ze geven bovendien belangrijke tips bij het je eigen maken van de methode...(meer)

  • Vrijdag om half zes komt het berichtje eindelijk binnen. In de bijlage zit een boek. Het draagt de titel 'I’ve Got Time', de vertaling van 'Ik heb de tijd'. Nu na zeven jaar komt er deze nieuwe Engelse editie. Ik moet glimlachen, dit is echt op de valreep...(meer)

  • ‘Hoe vlieg je dat aan, hoe kun je iemand leren om angst toe te laten’ vraagt een van de coaches in opleiding. Het is een goede vraag. Emoties zoals angst dien je toe te laten. Zoogdieren doen dit vanzelfsprekend, onze hond Gizmo schudt zich even uit nadat hij geschrokken is van een harde knal en kan dan weer verder...(meer)

  • Ik aarzel even en open dan een lege Powerpoint op mijn laptop. Ik heb veel te doen en toch sta ik mij deze zijroute toe voor iets wat geen enkele urgentie heeft...(meer)

  • We staren naar een groot bord met een veelheid aan kaartjes erop. Links staan de tijden, boven de locatie. Ik kijk mijn dochter aan. Wat betekenen al deze titels? Waar zullen we naartoe gaan? Ik kijk op mijn klokje en zie dat over vijftien minuten een voorstelling begint...(meer)

  • ‘Ik werk ook nog bij de brandweer,’ zegt hij ‘dat is met deze smalle straatjes soms wel link. Als je dan van die toeristen hebt die zo’n dikke bus langs de kant van de weg zetten. Hij kijkt omhoog alsof hij de herinnering zoekt in zijn geheugen...(meer)

  • Ik draai me om en kijk naar wat ik nu achter mij zal laten. Ik zie een berg begroeid met paarse heide die trots uitsteekt boven het landschap. Daaronder liggen een aantal oudere gebouwen. Er slingert een pad dwars tussen door. Het voert over twee stenen boogbruggetjes...(meer)

  • Daar komen ze op me af gerend: ‘Paul, wanneer is de voorstelling?’ Ik moet van binnen lachen, het is pas de eerste dag. ‘Nog vijf dagen,’ antwoord ik ‘maar de vierde dag kunnen we al samen oefenen. En jullie kunnen nu al iets bedenken.’ De kinderen knikken ernstig en huppelen dan weg...(meer)

  • Als de avondmeditatie voorbij is loop ik over een lang onverhard pad dat gemarkeerd wordt met minuscule zonne-energie lampjes naar mijn kamer. Het indrukwekkendste licht komt echter van boven: recht voor mij uit, dicht bij de horizon, glinstert Cassiopeia, de niet te missen constellatie in de vorm van een W...(meer)

  • Ik doe de deur van de eetzaal open en schuifel naar binnen. Daar linksvoor hangt het schilderij. Het is alsof de zenmeester vanuit de nacht van tijdloosheid op bezoek is gekomen en met heldere ogen de zaal inkijkt. Is het toeval dat dit schilderij hier is beland?...(meer)

  • ‘Waar zijn de sleutels van de bus?’ vraag ik. ‘Zijn ze niet in het laadje?’ zegt mijn vrouw. Ik trek het linker laadje open, daar waar ook het bestek ligt. Daar liggen de sleutels. Mijn vrouw glimlacht. ‘Heb je ook mijn zonnebril ergens zien liggen?’ vraag ik even later...(meer)

  • ‘Hoor jij het ook,’ vraag ik mijn vrouw ‘hoor je ook dat geluid?’ ‘Ja’ zegt mijn vrouw, maar het lijkt haar niet te deren. Ze is in het laatste hoofdstuk van haar boek. Ik denk bij mijzelf: het gaat wel over, dat is iemand die het nodig heeft om zich even af te reageren...(meer)

  • ‘Als in een droom loop je door een oude historische stad. Je slentert en kijkt naar de oude gevels en muren. Je oog valt op een zware houten poort waarvan de deur op een kier staat. Nieuwsgierig gluur je naar binnen. Je duwt de deur verder open en loopt de hal in...(meer)

  • We zijn in de laatste sessie. De training bestaat uit zes sessies. Vijf maal twee uur hebben we gespard, ons laten zien, anderen in het voetlicht geplaatst en lastige situaties uitgespeeld. Vandaag is het een maand later, het is de borgingsessie...(meer)

  • Aarzelend kijkt ze om zich heen. Ze staat op een smalle richel op éénhoog bij de bovenburen. Verdergaan betekent een flinke stap over de leegte om daar de volgende halte te bereiken. Ze gaat even zitten. Dan richt ze zich weer op en besluit om te keren...(meer)

  • ‘Ik heb het’ roept mijn zoon uit. ‘Terwijl ik onder de douche stond, heb ik de oplossing van de bug gevonden. ‘Wat was het voor een bug?’ vraag ik moedig. Mijn zoon weet wel dat ik het echt probeer te snappen en hij vereenvoudigt zijn taalgebruik...(meer)

  • Zelfs mijn bergschoenen had ik meegenomen, mijn enige schoenen die waterdicht zijn. Klein foutje: ik had de verkeerde regenbroek ingepakt. Toen ik hem uit m’n tas haalde bleek het die met de kapotte rits te zijn. Geeft niet, dacht ik, en ik plakte het klittenband bij de hiel extra stevig dicht...(meer)

  • ‘Zullen we ook nog even naar buiten gaan?’ vraag ik aan mijn vrouw. We zijn in het muziekgebouw aan het IJ. Voor het gebouw is een groot terras. Na het concert is het nu nacht geworden. Er komt een boot langs gevaren. De donkere contouren van het schip hebben iets geheimzinnigs....(meer)

  • Terwijl het om mij heen volkomen stil is, trek ik mijn schoenen aan, loop de lange gang door, doe zachtjes de deur open om niemand wakker te maken en loop naar buiten. Het is fris, bijna koud hier boven op de berg waar de tempel gelegen is...(meer)

  • Er wordt op de gong geslagen. De diepe toon weerklinkt door het hele gebouw. Iemand komt ons ook nog vriendelijk waarschuwen. Als de gong wordt geslagen, laat iedereen onmiddellijk zijn werk liggen en loopt naar de grote binnenruimte...(meer)

  • ‘Dit zijn de regels’ zeg ik. De groep die nu in een cirkel staat, luistert aandachtig. Ze hebben net met een willekeurige collega uitgewisseld wanneer zij rustig kunnen werken en wanneer er stress ontstaat...(meer)

  • ‘Kom hier’ roep ik naar Gizmo, onze hond. Gizmo kan lekker ondeugend zijn of eigenwijs. Of allebei. Ik probeer het opnieuw: ‘Gizmo, kom hier’. Gizmo snuffelt aan een bergje zand op een bouwplaats en doet alsof hij mij niet hoort...(meer)

  • ‘Nu heb ik nog een verrassing voor jullie.’ Cas opent de kofferbak en haalt er een statief uit met een telescoop erop. Met een geoefend gebaar zwaait hij het statief over zijn schouders. ‘We gaan daar linksaf en dan de heuvel op.’ De heuvel blijkt een steile helling te zijn waar een berglandschap trots op zou zijn...(meer)

  • Doe je ogen dicht en stel jezelf de vraag: wat is echt belangrijk in mijn leven? Als je je laat vangen door de fuik van zoveel mogelijk gedaan krijgen, kun je zonder dat je het in de gaten hebt, steeds meer belangrijke activiteiten laten wegvallen. Je bent vooral nog aan het werk....(meer)

  • ‘Doe je nog iets met theater?’ vraagt ze mij. We zijn op een feestje en ik heb net verteld in een ontmoeting dat ik mijn theateropleiding in Parijs heb gevolgd, bij Etienne Decroux, de vader van de moderne mime. Decroux is maar weinig bekend onder de niet-specialisten...(meer)